Archiwum AQQ 26.01.2011 Godzina 19.08
Wiadomość do przyjaciela, mieszkającego 200 km ode mnie.
„Chciałabym cię teraz przytulić (przynajmniej tak miało wyglądać to słowo;P), ale wystąpiły drobne problemy techniczne”.
Problemy techniczne. Czy aby nie za często winę za niespełnione pragnienia zrzucam na „problemy techniczne”? Co to właściwie znaczy? Brak pieniędzy na pociąg? Brak czasu na podróż? Zbyt niskie IQ, by znaleźć odpowiedni peron? A może strach przed kolejną, nerwową reakcją ze strony rodziny?
Przecież nie wyjadę poza granice miasta, tylko dlatego, że wpadłam na taki pomysł. Tylko dlatego, że właśnie czegoś zapragnęłam, miałabym to urzeczywistnić? Przecież to absurd. Jutrzejszy dzień mam zaplanowany. Kolejny także. Właściwie do piątku jestem zajęta, a weekend z kolei jest zbyt krótki, na realizację takich pomysłów. Poza tym może padać. Na pewno będzie zimno, a mój pokój jest taki ciepły… Zresztą będzie angielski. Dotąd nie opuściłam żadnych zajęć z angielskiego, realizacja marzenia, które dopiero co zrodziło się w mojej małej głowie, nie jest warte poświecenia tak dobrej frekwencji. Kserowane notatki bywają mało rzetelne. Na spełnianie zachcianek przyjdzie odpowiedniejsza pora. Nie w tym miesiącu, niedługo kolokwium, ale później na pewno. Myślałam o znalezieniu pracy, ale przecież zdarzają się urlopy. Kiedy już zdam sesję i rozpoczną się wakacje to… Ach, nie. Wtedy zaczynają się praktyki.
A rodzina? Co powiedzieliby na taki spontaniczny ruch? Nie, na pewno by się nie zgodzili. Choć mam 20 lat, powinnam liczyć się z ich zdaniem. Mieszkam pod ich dachem, żyję dzięki ich wsparciu. Martwiliby się. Lepiej w przyszłym roku. Przyda im się jeszcze 365 dni przyzwyczajania do mojej dorosłości. Wolałabym uniknąć napiętej atmosfery. „21 lat” brzmi znacznie poważniej. Po co miałabym ich denerwować? Dla kilku godzin szczęścia?
Jestem wolnym człowiekiem! Mam ogromne możliwości! Mogę studiować, pracować na dowolnym stanowisku, oglądać ulubione programy i słuchać inspirującej muzyki. Mogę decydować o tym co robię. Oczywiście, o ile nie koliduje to z powinnościami rodzinnymi, naukowymi, społecznymi i samozachowawczymi. Pragnienie jednodniowego wyjazdu zburzyłoby harmonogram. Żeby jeden! Zburzyłoby to mnóstwo harmonogramów! Takie wytrącenie z równowagi, przyspieszenie tętna, kusząca wizja radości... Przecież tylko głupiec dałby się skusić i skazał na stawianie czoła tylu „technicznym problemom”. To bezsensu. Następnym razem. Tak, może następnym razem to zrobię.
„Tutaj studenci chodzą spięci
Zapięci pod szyję
Mnie to nie kręci
Ja żyję, żyję, żyję, żyję
Ja przecież żyję, ja żyję!!!
Wszyscy politycy, dziennikarze...”
Podobno oddycham, ale mam wrażenie, że pojęcie to ogranicza się wyłączne do znaczenia biologicznego. Do dupy z takim oddechem.
PS. "Myślałam o znalezieniu pracy, ale przecież zdarzają się urlopy. Kiedy już zdam sesję i rozpoczną się wakacje to… Ach, nie. Wtedy zaczynają się praktyki." - To może po wakacjach? A... Licencjat. Ale w ciągu kilku następnych lat, napewno się zdecyduję! Ewentualnie troszkę później... A no tak... Późnej umrę.
