"Ludzkość, wszystko zamienia na pieniądze i wydaje resztę."

Spokojnym krokiem szłam Ulicą Półwiejską. Słońce, pomimo dającej się we znaki samotności, nieco poprawiło mój nastrój, więc zamiast jak zwykle, udać się na najbliższy przystanek tramwajowy, a tym samym oszczędzić sobie ponadludzkiego wysiłku, porwałam się na dłuższy spacer. Dziękując Bogu, że pomimo pokusy wydłużenia swoich przykrótkich nóg, nie założyłam obcasów, kroczyłam barwną uliczką. Choć obiecałam nieco oszczędzić, nie mogłam się oprzeć, by nie zatrzymać się przed jednym ze sklepów. Spektakularna suknia spoglądała na mnie z witryny, prosząc „kup mnie.” Rozpatrując kwestię kolejnego nieproszonego wydatku, nagle usłyszałam ciche wołanie. Instynktownie odwróciłam się. Zobaczyłam kobietę w starszym wieku, siedzącą na wózku inwalidzkim. Nie wyglądała na szczególnie zadbaną, jednak daleko było jej do stereotypu żebraczki.
- Proszę pani. – Zawołała raz jeszcze.
- Słucham? – Pomyślałam, że potrzebuje pomocy. Może nie jest w stanie unieść ciężkich siatek, leżących tuż obok wózka, a może potrzebuje rady? Może zabłądziła, a może chce upewnić się, która godzina?
- Może mi pani pomóc?
- Oczywiście, słucham.
- Niech mi pani da trochę pieniędzy na coś do picia. Nie mam gdzie mieszkać.
- Niestety, nie mam. – Czym prędzej odeszłam od staruszki. Zrobiłam to automatycznie. Rozsądek podpowiadał, że to jedyne słuszne rozwiązanie. Przecież nie wiadomo, po co były jej te pieniądze. Przecież gdyby była głodna, poprosiłaby o jedzenie, a wtedy znalazłabym najbliższy sklep spożywczy i spełniła prośbę kobiety. Przecież gdyby była złakniona, poprosiłaby o konkretny napój – a nie cholerne pieniądze. Oczywiście. Mam rację. Powtarzałam sobie to bezustannie, ale… Zawsze pozostaje „ale”. Ale może naprawdę była głodna. Ale może nie piła od wielu godzin. Ale może powinnam była dać chociaż złotówkę, przecież nawet bym tego nie odczuła. Pomimo wyuczonego racjonalizmu, odzywa się człowiecza wrażliwość. Teoretycznie byłam przekonana o swojej racji, jednak w praktyce, przez kolejną godzinę sumienie nie pozwalało zapomnieć o prośbie kobiety. Czułam jakbym popełniła błąd. Jakbym stchórzyła przed zrobieniem czegoś dobrego, a samo to godne jest pożałowania. A jeśli wyobraźnia płata mi figle? Jeśli była to tylko kolejna próba wyłudzenia gotówki?
Jak w takiej sytuacji powinien zachować się odpowiedzialny i w pełni empatyczny człowiek, by pozostać w harmonii zarówno z czujnym umysłem, jak i ślepym sercem?