"Ludzkość, wszystko zamienia na pieniądze i wydaje resztę."

Spokojnym krokiem szłam Ulicą Półwiejską. Słońce, pomimo dającej się we znaki samotności, nieco poprawiło mój nastrój, więc zamiast jak zwykle, udać się na najbliższy przystanek tramwajowy, a tym samym oszczędzić sobie ponadludzkiego wysiłku, porwałam się na dłuższy spacer. Dziękując Bogu, że pomimo pokusy wydłużenia swoich przykrótkich nóg, nie założyłam obcasów, kroczyłam barwną uliczką. Choć obiecałam nieco oszczędzić, nie mogłam się oprzeć, by nie zatrzymać się przed jednym ze sklepów. Spektakularna suknia spoglądała na mnie z witryny, prosząc „kup mnie.” Rozpatrując kwestię kolejnego nieproszonego wydatku, nagle usłyszałam ciche wołanie. Instynktownie odwróciłam się. Zobaczyłam kobietę w starszym wieku, siedzącą na wózku inwalidzkim. Nie wyglądała na szczególnie zadbaną, jednak daleko było jej do stereotypu żebraczki.
- Proszę pani. – Zawołała raz jeszcze.
- Słucham? – Pomyślałam, że potrzebuje pomocy. Może nie jest w stanie unieść ciężkich siatek, leżących tuż obok wózka, a może potrzebuje rady? Może zabłądziła, a może chce upewnić się, która godzina?
- Może mi pani pomóc?
- Oczywiście, słucham.
- Niech mi pani da trochę pieniędzy na coś do picia. Nie mam gdzie mieszkać.
- Niestety, nie mam. – Czym prędzej odeszłam od staruszki. Zrobiłam to automatycznie. Rozsądek podpowiadał, że to jedyne słuszne rozwiązanie. Przecież nie wiadomo, po co były jej te pieniądze. Przecież gdyby była głodna, poprosiłaby o jedzenie, a wtedy znalazłabym najbliższy sklep spożywczy i spełniła prośbę kobiety. Przecież gdyby była złakniona, poprosiłaby o konkretny napój – a nie cholerne pieniądze. Oczywiście. Mam rację. Powtarzałam sobie to bezustannie, ale… Zawsze pozostaje „ale”. Ale może naprawdę była głodna. Ale może nie piła od wielu godzin. Ale może powinnam była dać chociaż złotówkę, przecież nawet bym tego nie odczuła. Pomimo wyuczonego racjonalizmu, odzywa się człowiecza wrażliwość. Teoretycznie byłam przekonana o swojej racji, jednak w praktyce, przez kolejną godzinę sumienie nie pozwalało zapomnieć o prośbie kobiety. Czułam jakbym popełniła błąd. Jakbym stchórzyła przed zrobieniem czegoś dobrego, a samo to godne jest pożałowania. A jeśli wyobraźnia płata mi figle? Jeśli była to tylko kolejna próba wyłudzenia gotówki?
Jak w takiej sytuacji powinien zachować się odpowiedzialny i w pełni empatyczny człowiek, by pozostać w harmonii zarówno z czujnym umysłem, jak i ślepym sercem?

"Bardzo późno zdobywamy się na odwagę wiedzenia tego, co wiemy."

Łatwo jest przeoczyć swoją szansę. W klasie drugiej flirtowałam z niejakim panem D. Nie, to nie było nic poważnego. Właściwie określenie „to” jest zbyt śmiałe. Zaledwie zalążek flirtu. On – blondyn rzucający idiotycznymi żartami, kochający muzykę rockową i metal, dumny posiadacz glanów i nieśmiertelnej (dosłownie, to ile przeżyła graniczy z cudem) kostki. Ja – zdecydowanie zbyt nieśmiała, brzydka, zakompleksiona, cicha dziewczynka, o włosach niczym stok spalonego siana. Cóż, może to właśnie mój ówczesny stan zadecydował o odpuszczeniu sobie tej, jakże ciekawej (tak, to zdecydowanie najtrafniejsze określenie) znajomości.
Od tamtego czasu minęło niemal pięć lat. Z braku popołudniowych zajęć, zajrzałam na popularny portal zwany naszą klasą. Pan D dodał nowe zdjęcia. Trzeba przyznać, tak jak ja, nie przypominam już dawnej zakompleksionej dziewczynki, tak i on zmienił się w każdym najdrobniejszym calu. Glany zrobiły miejsce nowiutkim butom firmy Nike, a okazałe blond pasma po prostu… zniknęły! Oczywiście, wciąż pozostał blondynem, jednak to zdecydowanie inny typ (nie, nie mój). Stał z rozciągniętym nad głową szalikiem drużyny Lech Poznań i obejmował łysego kolegę.
 „Co zrobiłeś z moim Darkiem???” automatycznie wystukałam w polu przeznaczonym na komentarze, jednak szybko się opamiętałam i skasowałam treść. Dlaczego nie umówiłam się z nim, gdy był jeszcze boski? Na co czekałam? Może nie w każdym wypadku określenie „w gorącej wodzie kąpany” ma wydźwięk negatywny. Zdarzają się sytuacje, w których oczekiwanie prowadzi jedynie do zawodu. Lepiej żałować pomyłki, niż tchórzostwa. 

PS. Na specjalne życzenie jednej z moich ulubionych czytelniczek, już wkrótce pojawi się notka o niegrzecznej Zoey! Czy straci dziewictwo? Czy Erick dowie się o Lorenie? Czy obnaży się przed własnym nauczycielem?! Czy pokona złą Neferet? To ostatnie chyba mniej istotne ;)

"Małe kłamstewko wypowiedziane tonem nie znoszącym sprzeciwu. To właśnie ono zamknęło mi usta."

- Oddaj kartkę! – wrzasnęła jędzowata S., zorientowawszy się, że ściągam. Nieco zbita z tropu podałam jej wpół wypełniony arkusz. Powinnam była przeprosić? Co właściwie robi się, gdy ktoś nakryje nas na oszustwie? Robiłam to już miliony razy, ale przecież nikt wcześniej nie zauważył. Miałam setki pomysłów, dotyczących wykonania „magicznej karteczki”, ale nigdy nie zastanawiałam się nad ewentualnym przyłapaniem. Z każdym sprawdzianem spisywałam coraz odważniej, bo skoro nikt nie reaguje, to nie może być takie złe, każdy ściąga. Dopiero siedząc nad pustą ławką, zdałam sobie sprawę z popełnionego błędu. Dlaczego to zrobiłam? Brak wiedzy? Skądże, przecież uczyłam się tych idiotycznych słów przez cały miniony wieczór. Mała karteczka miała być jedynie pomocą, w razie „gdyby” - bo przecież zawsze miałam jakąś rezerwę. Nikt dotąd nie zgłosił sprzeciwu. Nikt nie oglądał moich rąk, nikt przeszukiwał piórnika, nikt nie stał nad głową. Skoro nie stał, mogłam robić to, na co miałam ochotę, a ochotę miałam na dobrą ocenę, będącą efektem minimalnego wysiłku. Dopiero teraz, patrząc na skupienie znajomych, piszących sprawdzian, zrozumiałam, że zrobiłam coś nie tak.
Ściąga jest tu jedynie symbolem grzechu. Ile razy już robiłam to, czego nie powinnam była, jednak brnęłam dalej, ponieważ dotąd nie poniosłam żadnych konsekwencji błędnego wyboru? Kiedy raz udało mi się ściągnąć, pozostając niezauważoną, robiłam to ponownie – „przecież nic złego się nie stało”. Często nie zdajemy sobie sprawy z własnego oszustwa. Permanentne wykonywanie tej samej, nieodpowiedniej czynności, sprawia, że przyzwyczajamy się do niej, a tym samym przestajemy zauważać jej złą stronę. Nieraz zadawałam sobie pytanie, jak to możliwe, że człowiek z zimną krwią zabija drugiego istotę? Jak można dopuścić, by mąż bił żonę, czy też lekarz notorycznie brał łapówki? Dopiero siedząc w felernej ławce i patrząc w oczy rozzłoszczonej nauczycielki, zrozumiałam jak brzmi celna odpowiedź. Kiedy człowiek raz zrobi coś bezkarnie, pewne jest, że uczyni to ponownie, bez z względu na to, jak straszny wydaje się ów czyn. Skoro nie otrzymał żadnej kary, może następna próba także się powiedzie, skoro nikt nie protestuje – może nie jest to złe? Wpadamy w pułapkę nieświadomego fałszu. Nigdy nie przyznamy się przed sobą, że – ja (miejsce na imię) umyślnie okłamuję i jestem oszustem, dlatego błędne koło po raz kolejny zatoczy krąg. 

"Nadzieja - marzenia i oczekiwania zawinięte w jedną paczkę."

Siedzę w przyciemnym pokoju. Włącznik światła znajduje się zbyt daleko, by ruszyć mój rozpieszczony tyłek i wdusić magiczny przycisk. Wokół leży stos pomiętych kartek, brudny talerz z resztką babcinej sałatki i puste opakowanie po czekoladzie. Zabijam minuty, czekając na nadejście T., jednak w rzeczywistości jest to tylko wyczekiwanie na kolejne czekanie. Aż nadejdzie, aż zabawi, aż zamilknie, aż pójdzie, czy też w końcu wróci. Taki mój wieczny stan zawieszenia. W gruncie rzeczy marzę, by się zakończył. By chłopak wreszcie zrobił coś, co przyniesie kres znudzeniu, a jednocześnie zrodzi zauroczenie – stan euforii – czyli kolejnego wyczekiwania, jednak smakującego, niczym truskawka z bitą śmietaną, a nie kwaśna cytryna.
Można siedzieć w zaśmieconym pokoju i pisać kolejną, nie wiele znaczącą notkę, lecz na miliony możliwych sposobów. Kto by pomyślał – właśnie wykonuję tę samą czynność, którą wykonywałam przed wyjazdem nad morze, odwiedzeniem braci K., czy też pierwszym dniem w nowej szkole. Nawet najbardziej mozolne działanie może wiązać się z niecodzienną przyjemnością – to zależy co się za nim kryje. Tym razem rutyna.

"Jeżeli piękno zasługuje na potępienie 
Jeżeli mądrość potęguje jedynie zło
Jeżeli szczęście jest przeszkodą dla zbawienia

To osądzi mnie bezduszna wieczna noc."

5 kwietnia 2010

"I to jest tylko we mnie, czego nie ma."

Trzasnęłam drzwiami. 
- Idę do kina! – wrzasnęłam, mimo że chłopak udawał zbyt zamyślonego, by dosłyszeć moje słowa. – Idę – powtórzyłam – T E R A Z !!! – Ogarnęła mnie niepojęta obsesja, by choć raz zrobić coś, czego naprawdę pragnę. Już nie liczył się pomysł na spędzenie poniedziałkowego wieczoru, czy urodziny obecnego tam chłopaka. Postawiłam sobie cel, który za wszelką ceną chciałam osiągnąć.

Gdy ochłonęłam, zdałam sobie sprawę z absurdu sytuacji, w jakiej się znalazłam. Dotąd myślałam, że moje kruche życie opiera się na ideach Epikura – podstawą egzystencji jest dążenie do przyjemności, jednak spotyka się ono z gromem rozczarowań, wynikających z faktu, że musimy dokonać wyboru, pomiędzy jedną, a druga, nigdy nie przekonawszy się, czy odrzucona przyjemność nie okazałaby się lepsza.
Dziś okazało się, że bardziej niż mądrego Epikura, przypominam postać literacką, szaleńczego Makbeta. Pójście do kina stanowiło dla mnie cel – wybór, którego dokonałam, a zarazem przyjemność, której pożądałam. Pozornie mało znacząca kwestia, dla mnie stanowiła dowód, a zarazem odpowiedź na pytanie – czy potrafię kierować swoim życiem? Gdy okazało się, że nie wszystko układa się po mojej myśli, wpadłam w szał. Skoro człowiek nie jest w stanie samodzielnie zdecydować, jak spędzi wieczór, to czy jest w stanie wybrać życiową drogę, jaką podążać będzie przez resztę swoich nędznych lat?
Makbet zabił nie tylko po to, by stać się królem, ale też po to, by potwierdzić samego siebie. Świadomie wybrał on pomiędzy Makbetem, który lęka się zabić, a tym, który zabił. Jednak jego wybór był absurdalny, gdyż w żaden sposób nie był w stanie pokierować swoim losem, czy też zdecydować o własnej tożsamości. Wybrał, choć wybór ten w rzeczywistości w ogóle nie istniał. Bohater zabił, zaś my, choć nie posuwamy się do tak radykalnych kroków, poprzez podejmowanie codziennych decyzji, upodobniamy się do niego. Staramy się zdobyć konkretny zawód, uwieść mężczyznę, dostać się na wymarzony kierunek, czy choćby świadomie wybrać film, jaki zechcemy obejrzeć w kinie. Stwarzamy wrażenie ludzi, potrafiących zapanować nad swoim życiem. „Zobaczcie, mam wymarzoną pacę! Sama o tym zadecydowałam, samodzielnie ją wybrałam, dziękuję samej sobie!”. Czy istnieje większa bzdura?
Ilu niepowodzeń potrzebujemy, by w końcu zrozumieć, jak niewiele zależy od naszej ingerencji, a bardziej od przypadku, zrządzenia losu, bądź Boga, o ile zakładamy jego rzeczywiste istnienie? Dlaczego z takim uporem, nie chcemy przyznać się do własnych słabości? Maskowanie strachu, czy niepewności nie pociąga za sobą wyzwolenia. Najwyższa pora zaakceptować siebie takimi, jakimi jesteśmy - czymkolwiek jesteśmy. Porywanie się z motyką na słonce nie sprawi, ze poczujemy się lepiej, a jedynie udowodni, jak niewiele znaczymy w niezmierzonym wszechświecie. 

- I co, poszłaś sama do kina? – nieśmiało zapytał chłopak.
- Nie, trochę przesadziłam. Uparłam się, by pójść tam dzisiaj, nie wiem co we mnie wstąpiło. – odpowiedziałam z nieukrywanym zakłopotaniem. – Poczekam na lepszy moment, nie wszystko zależy ode mnie i moich zachcianek.

"Życie jest cieniem ruchomym jedynie
Nędznym aktorem, który przez godzinę
Pyszni i miota się po scenie, aby umilknąć później na zawsze
Jest bajką opowiedzianą przez głupca, pełnego
Furii i wrzasków, które nic nie znaczą."
W. Szekspir

15 marca 2010

" Na skrzyżowaniu słów niewypowiedzianych..."

Już wkrótce powrócę do ośrodka. Czuję to w kościach. Dzięcioły zastukają w drzwi, a w nagrodę za poranny bieg, organizowane będą dyskoteki i wyjazdy do muzeum. Najromantyczniejszą chwilą okaże się dwugodzinna ucieczka pod most, a popularną rozrywką gry planszowe Maciusia. Będzie genialnie!!!

Chwile, do których tęsknimy, to najczęściej te, którym nigdy nie udało się wydostać poza sferę naszej wyobraźni. To smutne, bo świadczyć może o braku samospełnienia, jednak pomimo to, nieustannie tworzymy nowe, surrealne wizje szczęścia, do których uśmiechamy się tuż przed zaśnięciem.

Każdy z nas posiada własny, poniekąd graniczący z rzeczywistością świat, który na ogół wywołuje euforię. Rzeczywiste są zaledwie fundamenty, to co magiczne, tkwi w nie wypowiedziach zdaniach, przerwanych snach i przekreślonych zapiskach. Wiele wydarzeń nigdy nie doszło do skutku, jednak satysfakcję sprawia samo wrażenie, że JA, szary człowiek, mogłem to uczynić. Nigdy nie przeżyłam żadnej z opisanych w starym opowiadaniu scen, ale doskonale poznałam każde opisane w nim uczucie. To wystarczy, by czerpać radość nawet z najkrótszego zdania.

1 marca 2009

"Nigdy nie będziemy jak Bonnie & Clyde, ani orłem ani reszką..."

Przeraża mnie własny pesymizm. Może podła zima zabiła resztki wiosennych nadziei, a może to ja sama? Każdy dzień zdaje się być idealny – aż do wieczora. Za oknem zapada mrok, w pustym pokoju nastaje denerwująca cisza. Włączam gg w poszukiwaniu kogoś, kto zakłócił by ten wkurzający spokój. Tylko po co? Słowa są ulotne. To bez znaczenia, czy je wypowiadamy, czy też zapisujemy. Wyblakną. „I nie opuszczę cię aż do śmierci” – gdyby tak pusta deklaracja mogła gwarantować szczerość, życie byłoby dużo prostsze. Pewnie sama je sobie komplikuje, jak zwykle. Nie byłabym sobą, gdybym nie postawiła sobie kilku zbędnych przeszkód, na i tak już zawiłej drodze do szczęścia.
Wymyśliłam sobie mały, Nofdowo-Czikitowy – wręcz utopijny świat, w którym nie ma miejsca na rozgoryczenie codziennością. Czekam aż „bananowy” sen, w końcu się ziści, jednak czy czekanie na coś tak abstrakcyjnego, ma jakikolwiek sens? Odnoszę dziwne wrażenie, że z całej szczęśliwej, marzącej o własnym towarzystwie czwórki, zostałam już tylko ja.
Czeka mnie świetlana przyszłość (łudzę się, że tak właśnie będzie). Co innego mogłoby spotkać ładną, inteligentną, młodą dziewczynę? Wymarzona praca, przystojny mąż, wesele, dwójka niesfornych dzieci. Wciąż mam szansę. Tylko na cholerę mi cała ta przesadnie idealna lista, jeśli stracę przy tym to, w co uparcie wierzyłam? 
Każdy z Was, kochani przyjaciele, już zorientował się, że długotrwałe przyjaźnie nie mają żadnej przyszłości. Kontakt z czasem staje się mniejszy, mniejszy, mniejszy i mniejszy, aż pewnego dnia (przy odrobinie szczęścia) ogranicza się do standardowego „Część, co słychać? Jak dzieci? Już chodzą do szkoły?”.
Do cholery,  nie zgadzam się!
Pozwólcie mi udowodnić, że nie wierzyłam w błahe wartości…

***
Załączam kolejne wydanie „Pisma Nosem”, zawierającym felieton mojego autorstwa. Kilka zdań dodałam, kilka wycięłam, jednak uważni czytelnicy rozpoznają tekst…

Pamiątka po „Dyplomatorium Dziennikarskim”. Szkoda, że rzeczywisty dyplom dopiero w kwietniu. 

(załącznik pozostał na innym blogu - chętnym podeślę).

24 lutego 2010

"W końcu wszystkie uczucia i wszystkie myśli prowadzą do złudzeń."

Usiadłam przy stoliku. T. udał się do kasy, by zamówić jedzenie, a ja znużona długim czekaniem, rozglądałam się po zatłoczonej restauracji. Mój wzrok przykuła siedząca niedaleko, ubrana wyjątkowo ekstrawagancko dziewczyna. W ręku trzymała czerwony szkicownik, w którym, jak dało się wyczytać z jej ruchów, nieśmiało stawiała kreski. Co pewien czas, spoglądała na zajadającego frytki mężczyznę. Pomimo sędziwego wieku i znienawidzonej przezemnie brody, owy pan rzeczywiście miał w sobie coś, co potrafiło przykuć uwagę. Być może, zauroczona nim dziewczyna była studentką akademii sztuk pięknych, lub też jednym z wolnych strzelców, wyznających zasadę braku zobowiązań i oddających się wyłącznie pasji. Być może zakochała się w starszym mężczyźnie i chcąc uchwycić magię chwili, w postaci rysunku, przelewała emocje na papier. Gdyby okazało się to prawdą, jej miłość z góry skazana byłaby na straty, gdyż mężczyzna zdawał się być obojętny. Nieskończona miłość, uczucie przepełnione błahą nadzieją i mimowolną naiwnością, toczyło walkę z nieugiętą, chłodną rzeczywistością. Biedactwo, pomyślałam. 
Zrezygnowana odwróciłam wzrok. Siedziałam pod ogromną ścianą, na której wisiało kilka starannie oprawionych zdjęć. Jedno z nich przedstawiało człowieka, starającego się przeskoczyć kałużę. Nie byłoby w tym niczego dziwnego, gdyby nie przesadzona wielkość wody. Postać wyglądała na świadomą absurdu wyzwania, jednak pomimo tej wiedzy zaryzykowała. Nie istotny był strach przed pomoczeniem, pobrudzeniem ubrań, czy końcowym przeziębieniem. Osoba ta nie obawiała się podjąć ryzyka, ponieważ wiedziała, że największą porażką jest tchórzostwo. Prawdopodobnie skok zakończył się mokrą klęską, jednak jeśli nigdy nie podejmiemy, teoretycznie przegranej walki, nie dowiemy się, czy tym razem życie nie przyniosłoby niespodzianki. Patrząc na wspomniane czarnobiałe zdjęcie, można odnieść wrażenie, że skaczący człowiek został obdarowany niewidzialnymi skrzydłami, pomagającymi mu w bezpiecznym dotarciu na brzeg . Czy macie pewność, że tak właśnie się nie stało?
Raz jeszcze spojrzałam na młodą malarkę. Dlaczego jej wyimaginowaną historię uznałam za tragiczną? Istnieje szansa, że los okaże się przychylny. Zależy to tylko od jednego czynnika – odwagi . 
- Kochanie, przepraszam, że tak długo. Zgłodniałaś? – T. powrócił, przerywając ciąg moich zagmatwanych myśli i z dumą postawił tackę na stole. – Nie wiem czy to lubisz, ale zaryzykowałem.

- Słusznie. – obdarzyłam go subtelnym uśmiechem.

4 stycznia 2010

"Historia pewnego ołówka"

Jedna z opowieści zawartych w zbiorze "Być jak płynąca rzeka".

"Chłopiec patrzył, jak babcia pisze list. W pewnej chwili zapytał:
- Piszesz o tym, co się przydarzyło? A może o mnie?
Babcia przerwała pisanie, uśmiechnęła się i powiedziała:
- To prawda, piszę o tobie, ale ważniejsze od tego, co piszę, jest ołówek, którym piszę. Chcę ci go dać, gdy dorośniesz.
Chłopiec z zaciekawieniem spojrzał na ołówek, ale nie zauważył w nim nic szczególnego.
- Przecież on niczym się nie różni od innych ołówków, które widziałem!
- Wszystko zależy od tego, jak na niego spojrzysz. Wiąże się z nim pięć ważnych cech i jeśli je będziesz odpowiednio pielęgnował, zawsze będziesz żył w zgodzie ze światem.

Pierwsza cecha: możesz dokonać wielkich rzeczy, ale nigdy nie zapominaj, że istnieje dłoń, która kieruje twoimi krokami. Ta dłoń to Bóg i to On prowadzi cię zgodnie ze swoją wolą.

Druga cecha: czasem muszę przerwać pisanie i użyć temperówki. Ołówek trochę z tego powodu ucierpi, ale potem, będzie miał ostrzejszą końcówkę. Dlatego naucz się znosić cierpienie, bo dzięki niemu wyrośniesz na dobrego człowieka.

Trzecia cecha: używając ołówka, zawsze możemy poprawić błąd za pomocą gumki. Zapamiętaj, że poprawienie nie jest niczym złym, przeciwnie, jest bardzo ważne, bo gwarantuje uczciwe postępowanie.

Czwarta cecha: w ołówku nie ważna jest drewniana otoczka, ale grafit w środku. Dlatego zawsze wsłuchuj się w to, co dzieje się w tobie.

Wreszcie piąta cecha: ołówek zawsze pozostawia ślad. Pamiętaj, że wszystko, co uczynisz w życiu, zostawi jakiś ślad. Dlatego miej świadomość tego, co robisz."

Paulo Coelho
10 grudnia 2009

„Patrzeć poprzez mrok i widzieć…”

Dochodziła 9 rano. Właściwie, w tym wypadku, trafniejszym określeniem byłoby „nad ranem”. Gwiaździste noce kuszą rozkoszną ciszą, po co więc marnować je na sen? Mylne jest wrażenie, że wstając później tracimy dzień. Zyskujemy jedynie świetlistą noc i niezrównaną świadomość przeżytych godzin. Czy istnieje coś gorszego, niż rosnące z minuty na minutę zmęczenie? Żadna z łaskawie danych nam chwil, nie okaże się cudem, jeśli nie będziemy w pełni świadomi ich wspaniałości, a nie jest to możliwe bez wcześniejszego naładowania życiowych baterii.
Wracając do tematu, siedziałam w dość zatłoczonym, jak na tą porę, McDonalds’ie. Cappuciono parzyło w język. „Po co kupuję kawę, która nigdy nie będzie zawierała tyle kofeiny, ile bym potrzebowała?”. Jedno z pytań, na jakie nie ma klarownej odpowiedzi. Przekartkowałam słynne „Metro”, by dotrzeć do działu „kultura”. To ciekawe. Według tutejszych redaktorów, jedyne co kryje hasło „kultura” to niezbyt wyszukane dowcipy i równie banalne horoskopy. „Dziś będziesz miał szczęście. Dzień sprzyja spotkaniom z przyjaciółmi, rozmowie z dziećmi oraz uniknięciu stresu w pracy”. Typowe. Wystrzel kilka pocisków, a nóż, któryś trafi do celu.
Intuicyjnie poczułam na sobie wzrok. Odwróciłam się. Kobieta, siedząca obok, wpatrywała się we mnie, niczym psychopatka. Przez moment nasze spojrzenia spotkały się, a mnie przeszedł delikatny dreszcz. Dokonałam powierzchownej analizy. Dziurawy dres, brudne buty, burza czarnych, nieokiełznanych włosów i ten charakterystyczny wyraz twarzy, jaki nadaje nam tylko jeden czynnik na świecie – samotność. Choć stał przy niej niewysoki mężczyzna w identycznym, starym dresie, jego uwagę przykuło zupełnie inne zajęcie. Zajadał Cheeseburgera, tak, jakby była to najsmaczniejsza potrawa świata.
O czym teraz myślicie? Wiem. Pomyślałam to samo. „Żul” i jego piękna „żulica”. Zwyczajni bezdomni, kolejne nieroby, szerząca się patologia. Zwykle, widząc c o ś podobnego, odwracam wzrok. Może z obawy przed ich reakcją, a może po to, by zagłuszyć nędzne wyrzuty sumienia. Nie wiem dlaczego, jednak tym razem, coś nie pozwoliło mi zlekceważyć, siedzących obok l u d z i . Do stolika państwa „żuli” podeszła smukła blondynka. W jednej chwili, oczy kobiety rozświetlił nieopisany blask radości, wzruszenia i tęsknoty. Przytuliła dziewczynę tak, jak potrafi to tylko matka. Blondynka wyglądała na zdrową, a przede wszystkim zadbaną o s o b ę. Z przejęciem zaczęła swoją opowieść o szkole, nowych przyjaciołach i… zastępczej rodzinie. 
To smutne. Nie. Nie to, że rodzina została rozdzielona. Być może to przyczyni się jedynie do wzmocnienia, łączącej ich miłości. Przykra okazała się i moja i wasza postawa. Patrzymy na ludzi pod pryzmatem przedmiotów. Nauczyciel, bezdomny, sprzedawca, lekarz, uczeń, dziennikarz. Pytanie, gdzie podziało się miejsce na pojęcie „człowiek”?
Każdy z nas przeżywa te same emocje, rozterki i wahania. Każdy z nas popełnia błędy, które nie raz trudno jest naprawić. Dlaczego pomimo tego, nie potrafimy okazać cienia zrozumienia, c z ł o w i e k o w i , który zagubił się w dzisiejszych realiach? Nikt nie rodzi się stolarzem, malarzem, aktorem, czy ekonomistą. Bóg obdarza nas wyjątkowymi talentami, których czasem nie udaje się rozwinąć. Zły jest brak walki, jaki nie raz prezentują bezdomni, ale czy nie gorsze jest potępianie tego, co żywe? 
W całym tym zgiełku dnia, warto czasem przysiąść i zastanowić się. Bywają takie sytuacje, w których wystarczy poświęcić kilka minut, by dostrzec panującą wokół miłość. Wystarczy kilka chwil, by psychopatyczny nieudacznik, zamienił się w kochającego rodzica. Uczmy się dostrzegać to, co pozornie niewidzialne.
8 grudnia 2009

„Jesteś węzłem, który łączy, lecz nie zniewala.”

Spędzam dni na swojej małej, aczkolwiek całkowicie prywatnej wyspie. Wokół wzburzone morze w postaci rozsypanych gazet, nieposkromionych ubrań i dziurawych kartonów. Moja miękka, niczym puch, tratwa, spokojnie dryfuje, ułatwiając błogi sen. Ktoś powiedziałby – raj dla zmęczonej duszy, jednak ja traktuję to jak rodzaj kary, za niewybaczalny grzech – lenistwo. Wpadam we własną pułapkę. Choć sama buduję tratwę, choć potrafię zapanować nad wrogimi falami, choć w każdej chwili mogę dopłynąć do brzegu, a tym samym powrócić do życia czynnego, świadomie pozostaję w stanie nostalgii. Oddaję się lekturze, bądź zapadam w sen. Zastanawiam się nad wieloma kwestiami, jednak żadna z nich nie dotyczy rzeczy praktycznych. Wszystko to sprawia, że wzrasta we mnie poczucie bezsensu, a jednocześnie dzięki rozważaniom „nad praktycznym”, pomaga go odnaleźć. Brzmi irracjonalnie, jednak jest to całkowicie rzeczywiste. Wypoczywając na wyspie nicości, nie mam czasu, by zajmować się szkołą, czy innymi, tak zwanymi „obowiązkami”, ale cenne sekundy, jakie dzięki temu zyskuję, pomagają w odnalezieniu właściwej drogi. Choć przytłacza mnie bierność, jednocześnie czuję stabilizację. Opuścił mnie ciągły strach przed nagłą utratą bliskich. Zrozumiałam, że uzależniamy się od pewnych osób, a gdy zdajemy sobie z tego sprawę, boimy się. Boimy się zawsze, gdy coś nie zależy od nas. Jednak czym jest przyjaźń? Czym jest miłość? Czy gdyby naglę ją przerwać, przestalibyśmy czuć? Nigdy nie będziemy posiadali osób, ale już na zawsze pozostanie w nas część ich duszy. Ten kto otwiera przed kimś zakamarki swojej psychiki, uczuć i leków, oddaje mu cząstkę tego, co niewidzialne. Gdyby podzieliła ich nieoczekiwana nienawiść, cząstka ta, wciąż pozostałaby w sercach. Dając sobie to, co najcenniejsze, uniemożliwiamy całkowite zakończenie znajomości. Nie potrzeba słów, by mieć pewność, że określona osoba nas potrzebuje. Nawzajem uczymy się życia, a choćbyśmy stracili kontakt, z tym kto był dla nas nauczycielem, nigdy nie zapomnimy, ani owej nauki, ani tego kto nam ją przekazał. Wraz z podzieleniem się wiedzą, dzielimy się też nieśmiertelną cząstką siebie samych. To rodzaj prezentu, który nigdy nie traci ważności. Choć wydaje się to banalne, dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Nie można bać się utraty czegoś, czego już nie da się utracić (ah, ta moja błyskotliwość;P). Idzie zamknąć człowieka w "złotej klatce", jednak czym jest sycenie wzroku, patrząc na ciało, przy możliwości sycenia duszy, gdy jest ona całkowicie wolna?

2 grudnia 2009

"... to taka czarna świnia, w dzień jest, w nocy nie ma..."

Zaufanie, czynnik przyczyniający się do zwiększenia prawdopodobieństwa cierpienia, czy najlepszy skrót w drodze do wyzwolenia?

Ilekroć uwierzymy w ludzką dobroć , dzieje się coś, co w ułamku sekundy podburza nasz spokój. Człowiek, krzywdzący nas wielokrotnie, zwykle otrzymuje przebaczenie, wystarczy malutki, ale pozytywny manewr, by na powrót uwierzyć w jego dobre intencje. Jednak, gdy najlepszy przyjaciel ujawni swą niedoskonałą stronę, odczuwamy ogromne rozczarowanie, a tym samym trudność, by na powrót spojrzeć na niego w tak samo ufny sposób. Czy przebaczając zdradę, nie wąchamy koszuli męża, po każdym powrocie z delegacji? Mimo, iż rozum podpowiada, by zaprzestać ciągłej podejrzliwości, zranione serce uniemożliwia, jakąkolwiek próbę kompromisu. Choć zadana niegdyś rana zagoiła się, pozostałe na niej szwy, stanowią przeszkodę, stojącą na drodze do ponownego przekroczenia granicy zaufania. Pozornie potrafimy utrzymać kontakty z osobą, której wbrew zamierzeniom udzieliliśmy przebaczenia, jednak podświadomie wciąż zastanawiamy się, kiedy zrani nas ponownie. Owszem, po raz kolejny zdradzamy sekrety przyjacielowi, wyznajmy miłość kochankowi, czy też uśmiechamy się do ojca. Wszelkie działania w kierunku poprawy, panującej sytuacji, pozostają odwzajemnianie, dając tym samym gwarancje czystych intencji, ówczesnego oszusta. Łudzimy się, iż zdał sobie sprawę z popełnionych błędów, a tym samym żyjemy iluzją, dającą rzekomą radość i fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Niestety, prędzej czy później, nastaje dzień, w którym przyjaciel nie odbiera telefonów, kochanek nie przybywa wraz z nadejściem nocy, a ojciec zachowuje się dziwniej niż zwykle. Choć rozum podpowiada miliony racjonalnych wyjaśnień, tłumaczących nieoczekiwane zajście, serce i tak obawia się najgorszego. Niejednokrotnie obawy okazują się w pełni nie uzasadnione, a powstała sytuacja banalna. Ciesząc się z żarliwego happyend’u, mimowolnie gasimy radość pytaniem, ile razy jeszcze powtórzy się ten koszmar?

***

Z dedykacją dla wszystkich zdezorientowanych.

„Co ja ci zawsze powtarzałem? Żebyś nigdy nie ufała niczemu i nikomu, jeśli nie wiesz, gdzie jest jego mózg.”
J.K. Rowling - Harry Potter i Komnata Tajemnic

(str. 251, 680 linijka od dołu ;P)

2 listopada 2009

„Można odejść od swoich miłości, lecz nie podobna zapomnieć, że się kochało.”

Każdy z nas przeżywa kilka etapów. Poznajemy różnych ludzi, spędzamy z nimi określoną ilość dni, tygodni, a nawet lat. Choć instynktownie czujemy, że każda upływająca minuta, zbliża nas do momentu rozstania, wiążącego się z ogromnym zachwianiem emocjonalnym, wciąż uśmiechamy się, na myśl o kolejnej rozmowie, spojrzeniu w oczy, dotknięciu warg. Młodość pomaga ujrzeć szklankę do połowy pełną. Pierwsze przyjaźnie wydobywają z nas skrywane dobro, pierwsze miłości nauczają grzechu przyjemności, pierwsi wrogowie wyłaniają mimowolną zawiść. Ucząc się życia, dzielimy doświadczenia z ludźmi, którzy pomagają nam uchwycić sens, mijających chwil. Każdą napotkaną trudność, a tym samym wszelką ulotną rozkosz, traktujemy nader poważnie. Ludzie z którymi połączy nas nić przywiązania, w mgnieniu oka uzależniają od swojej obecności. Zbyt często zapominamy, jak cienka jest owa nić. Nożyce zazdrości, kłamstwa, czy co gorsza zobojętnienia, przecinają ją w chwili, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jednak życie okazuje łaskę i niedościgniony czas goi, nawet najgłębiej zadane rany. Co dalej? Pytanie nieuniknione. Zwykle, bogatsi w doświadczenia, jakimi nazywamy chwile zwątpienia, odnajdujemy kolejne bratnie dusze, zbieramy się w sobie i kontynuujemy nietuzinkowy żywot. Jednak serce wciąż nie pozwala zapomnieć dawnych powierników, a każde zachowane wspomnienie wywołuje rosnące rozgoryczenie. Dlaczego skończyło się coś tak prawdziwego? Choć zadajemy to pytanie za każdym razem, kiedy niespodziewanie coś przypomni barwną przeszłość, odpowiedź wciąż pozostaje zagadką. Istnieje więc dylemat, jak odróżnić nici, których przez dziesiątki lat nie przetnie żadne ostre narzędzie, od tych, które sprawiając jedynie takie wrażenie, skrywają łzy? Czy szklanka w końcu musi, stać się do połowy pusta, a tym samym uzmysłowić nam złośliwy schemat życia, jakiemu poddaje się większość społeczeństwa? Rozpoczynając nowy etap, pozwalamy amputować sobie to, co już dawno umarło, by nie stracić radości z tego, co dopiero przed nami. Choć brzmi to logicznie, w rzeczywistości przypomina próbę okłamania samego siebie. Czy oszustwo może przynieść, świadomemu człowiekowi, upragniony spokój ducha?

“Zapomnieć. Takie proste słowo. Gdyby część jej mózgu potrafiła od tak, po prostu wymazać informację bez śladu. Tak Jak zapomniała o drobiazgach: wysłaniu życzeń, oddaniu książki do biblioteki, kupieniu pasty do zębów podczas zakupów w supermarkecie. Z wielkimi wydarzeniami nie jest już jednak tak łatwo. Wyryły się w pamięci na zawsze. Żyją w tkankach mózgu, pod skórą, we krwi. Zwinięte w kłębek, drzemią w nieświadomości, do czasu, aż coś je zbudzi. Ni stąd ni zowąd wspomnienia ożywają, wypełniając głowę obrazami przeszłości.”

— Anne Cassidy

25 października 2009

"Śmiech jest dla duszy tym samym, czym tlen dla płuc."

Opowiem Wam historię o Śledziu. 
Pewien Śledź poznał dorodnego Buraka, a po roku znajomości, urodziły im się małe, słodkie Kalafiory. Zaiste zapytacie do czego zmierzam. Zaiste odpowiem Wam.
Drogi czytelniku, pragnę Ci uświadomić, iż pisząc ową notkę, znajdują się pod ogromnym wpływem narkotyku, powszechnie znanego jako Nofdix. Znacząco wpływa on na nerwy wzrokowe oraz pracę umysłu, która tymczasowo zanika, gdyż następuje stopniowe skraplanie mózgu. Oczy przestają odbierać kolorowe bodźce, za wyjątkiem barwy czeronej, zielonej i różowej (zaminnie z czerwoną;P). Nagle życie staje się o niebo prostsze. 
Nawet najmniejsza dawka Nofdixu potrafi uzależnić na tyle, by przeciętny Nofd, nie potrafił uwolnić się, niemal przez całe swoje, czerwono - zielone życie. Próba porzucenia nałogu także nie zdaje egzaminu, gdyz po maksymalnie dwóch latach, ponownie odczuwamy ogromną potrzebę kontaktu, z wymienionym wyżej, narkotykiem. Jednak tym razem siła uzależnienia zwiększa si dwukrotnie, przez co ofiara nie ma najmniejszych szans, by nie poddać się pokusie. 
Małymi kroczkami zbliżamy się do morału. Przyjaciele i nieprzyjaciele! Ćpajmy szczęscie i zapomnijmy o wszelkich granicach! W rzeczywistości wcale nie istnieją, to my je stwarzamy.

Z pozdrowieniami od ogórków.
23 lipca 2009

"Doprawdy, drżę o swój kraj. Jeśli pomyślę, że Bóg jest sprawiedliwy."

Z braku popołudniowych zajęć, postanowiłam przejeżeć archiwum, tego już prawie rok prowadzonego, bloga. Szczerze powiedziawszy skłonił mnie do tego przyjaciel, ale tym razem, nie w tym leży istota sprawy. 
Czytając wpisy z przed trzystu dni, zdałam sobie sprawę z licznych zmian, jakich przez ten, wydawałoby się niedługi czas, dokonałam. Nie dodaję już tekstów a la "plotkara donosi", zresztą chwała Ci za to Boże! Na tą chwilę skupiam się, by przelewać na papier najbardziej pogmatwane myśli, jakie kłębią się w mojej głowie. Zapewne wielu z Was to nie zdziwi, ale to zdecydowanie pomaga mi je uporządkować. Każdy wpis, choć czyta wiele osób, w gruncie rzeczy jest niczym innym, jak monologiem. Dlatego nurtującą kwestią, wydaje mi się brak powszechnej akceptacji, dla ludzi mówiących wyłącznie do siebie, kontrastujący ze zdecydowanym poprarciem dla pisania, tego typu wygłoszeń. Dlaczego osoba prezentująca własne poglądy, stojąc przed lustrem, uznawana jest za kogoś niespełna rozumu, z koleji ja, pisząca je na komercyjnym portalu, za pasjonatkę? Kto w dzisiejszych czasach ustala granicę, do jakiej można posunąć się w swoich dziwactwach, by społeczeństwo nie uznało go za wariata? Zdrowy rozsądek podpowiada mi, że owa osoba nie itnieje, a takego typu decyzje to wymysł większości obywateli. Jednak to oznaczałoby, że ludzie świadomie wymagają od innych, by skrywali prawdziwą naturę, choć graniczy to z absurdem.
Zaprezentuje przykład. Kiedy sąsiad zdradzi żonę, bez względu na okoliczności, uznane jest to za karygodny błąd. Mężczyzna zostaje automatycznie wykreślony z listy "sympatycznych wspolmieszkańców", a mijający go na korytarzu ludzie, spoglądją z delikatnym grymasem. A wszystko dlatego, że o minionym zdarzeniu, postanowiła opowiedzieć, podglądająca ich siedemdziesięciolatka. Fakt, że naruszała ona prywatność , drugiej osoby, zasadniczo stał się nieistotny.
Szerząca się na świecie hipokryzja, dawno przestała zachowywać jakiekolwiek normy. Może życie byłoby dużo prostrze, gdyby każdy z nas, przejmował się czymś więcej niż tylko czubkiem własnego, zakompelksionego nosa? To smutne, jak wiele zależy od akceptacji otoczenia, jednak w całym tym szaleństwie, nie możemy dać się zwariować. Zastanówmy się więc, do czego dążymy jako społeczenstwo i przedewszystkim gdzie podziało się wzajemne zrozumienie?
21 lipca 2009

""Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć."

Jak co wieczór zasiadłam przed komputerem. W prawym rogu monitora, dochodziła 22. Słuchając zespołu "Kombajn do zbierania kur po wioskach", spokojnie czekałam aż na AQQ pojawi się, mój ulubiony, rozmówca. Zadziwiające, jak szybko można przyzwyczaić się do codziennych, wieczornych refleksji, na temat świata. W ciągu minionych miesięcy, zdążyliśmy nawet stworzyć własną, niepodrabialną rzeczywistość. Codziennie zmagania odreagowujemy, niczym Michał Pan i Wando- Anna, w niemającej końca oraz jakichkolwiek ograniczeń Czikilandii. Jednak to dość delikatny temat, zasługujący na osobny wpis.
Tym razem, zebrało nam się na rozmowę o kontrolowaniu ludzkich uczuć. Czy ktokolwiek jest w stanie obudzić w sobie raość, gdy tylko tego zapragnie i przedewszystkim, czy to mogłoby pomóc nam w głębszym poznaniu siebie?
Życie każdego człowieka nie składa się z długich, mijających szybko i bez polotu, lat. Istotne jest jedynie rozliczenie z owego czasu, jakiego dokonujemy, sięgając pamiecią w stecz. Każde, napawające nas radością wspomnienie, każda chwila, jaka w wyobrażeniach miała trwać wiecznie, tworzy stertę krótkich wydarzeń, zwaną życiem. Czy gdyby móc kontrolować endorfiny, dałoby się sprawić, by takich chwil pojawiło się znacznie więcej?
Najpiękniejsze momenty, mojego osiemnastoletniego życia, to te, w których nie zdążyłam zastanowić się choćby przez chwilę, a kierowałam się wyłącznie intuicją. Wtedy dokonuje mało logicznych i kompletnie nieracjonalnych, czy odpowiedzialnych czynów. W takim razie może to nie kontrola uczuć powinna być przez nas porządana, a bardziej jej brak? O ile nie mądre jest zaufanie wyłącznie instynktom, o tyle daje to więcej radości, nieskażonej wpajaną nam przez lata więdzą, dotyczącą odróżniania rzeczy "dobrych" od "złych". Być może "bycie sobą" oznacza nic innego, jak zupełne zapomnienie. Brak niepotrzebnych myśli nie chamuje umysłu, który przestaje reprezentować poglądy wpajane, a rozpoczyna wygłaszanie własnych. 
Zapewne, w tych kwestiach, każdy ma swoje stanowisko, które nieco różni się od mojego. Tego właśnie oczekuję. Brak stanowiska oznaczałby, że każde napisane przezemnie słowo, głucho odbiło się od ściany, bądź pozbawiono Was "Czikitowego" intelektu, a tego nie życzę nikomu. 
W rzeczywistości to jedynie zbiór nieposkładanych myśli i pytań, na które nie ma jasnej odpowiedzi. Zagadki, które co dzień staramy się rozwiązać, pomimo braku istnienia klarownych rezultatów.
Jednak nie zapominajcie o sentencji :
“ Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić i wtedy pojawia się ten jeden, który nie wie, że się nie da i on właśnie to coś robi.”
A więc nie warto się poddawać!

Z dedykacją dla rozmówcy 

- M.

19 lipca 2009

"Jak cudowna jest miłość skoro cień miłości tyle bogactwa niesie i tyle radości"

To jedna z takich chwil, kiedy chcę coś powiedzieć, ale brakuje odpowiednich słów.
A.S, M.K i G.K przypomnieli mi, że lubie mówić do frytek, a innym wyrobom ziemniaczanym, zapewne także nie odmówię. Jestem za to wdzięczna, bo życie bez wyimaginowanego świata, w którym plecakom uchodzą wody, jest dość... smutne. Nie powinnismy pozowolić by nasze młode oczy, zbyt szybko stały się stare, na to jeszcze przyjdzie odpowiednia pora.
Jednak poza nieopisaną radością, jaka ogarnia, śmiejąc się z Michaaaaała, Michała bądź Michałaaaaa, pozostaje dylemat. Jak sprawić, by ktoś, kogo darzymy uczuciem, zrodzonym ze wspólnych doświadczeń, ktoś kto żyje w świecie racjonalnym, mógł go opuścić? Rady pana M, bym była poprstu sobą, jak najbardziej trafne. Tylko czy panu T, to wystarczy? I przede wszystkim, czy w ogóle można mówić o miłości, między ludźmi, którzy starają się zmienić naturę partnera?
Doznałam przyjaźni niespotykanej i wyjątkowej. Tak wyjątkowej, że trudno by miłość była jeszcze bardziej wyjątkowa. Choć t e o r e t y c z n i e już, to głębokie uczucie odnalzłam, z jakiegoś powodu, w praktyce, wciąż na nie czekam...

T, do roboty!

14 lipca 2009

"Reszta jest milczeniem."

Siedziałam w McDonald'sie, nad kubkiem klejącego się, truskawkowo-czekoladowego McFlurra, kiedy naszła mnie refleksja. Czym właściwie jest miłość? Nikt nie potrafi racjonalnie odpowiedzieć na to pytanie, a jednocześnie każdy z nas przekonany jest, że świetnie poznał to uczucie. Oczywiście nie mam na myśli miłości do przyjaciela, mamy, czy kota. Mówię o tego rodzaju uczuciu, jakie nie równa się z żadnym innym. Przeżywany je raz, bądź kilka, w zależnośi od wieku. Jednak pozostaje pytanie, jak odróżnić zwykłą miłość od miłości niepowtarzalnej?
Spodziewam się, że każdy z Was, ma własną receptę na szczęście, euforię i zakochanie. Niektórzy uwielbiają szalonych skaterów, z którymi spotykają się na imprezach i pijają podrzędny alkohol. Inni wolą stabilizację. Spotykają się z mężczyznami dojrzałymi, nieco spokojnymi, którzy fundują drogie i romantyczne kolacje. Ja poszukuje złotego środka pomiędzy, wizją szleństwa i romantyzmu. Ilość kobiecych marzeń, na temat facetów, jest nieogranczona. Każda z nas posiada własną, niepodważalną wizję ideału. Co więc następuje, gdy spotykamy inny typ, który także nam odpowiada, ale nigdy nie dorówna wcześniejszemu marzeniu? Być może właśnie to jest przyczyną, tak licznych rozstań. Trudno nam odnaleść ideał, który w rzeczywistości nie istnieje, bądź urodził się gejem, więc staramy się odnalesc innych osobnikow płci przecwinej, po czym przez długi okres czasu, uczymy ich, wymaganych przez nas zachowań. Jednak wciąż pozostaje ryzyko, czy możliwe jest by zmienić naturę człowieka? Nigdy nie staramy się zmieniać własnej, formowanej przez lata, osobowości. Zdajemy sobie także spawę, że nigdy nie pozwoliłybyśmy, aby zrobił to ktokolwiek. Kochamy siebie, własne przyzwyczajenia, a przedewszystkim przjaciółki, z którymi przyszły parnter musi się nieustannie mierzyć. Drogie panie, dlaczego żadnej z nas nigdy nie przyszło na myśl, że płeć brzydsza, patrzy na własne odbicie z rówie wielkim uwielbieniem?

W końcowm rezultacie nie dochodzi do żadnych, radykalnych zmian, a jedynie nieustannych kłótni. Tu powtaje kolejna obawa. Skoro ideały nie istnieją, a mężczyźni do których przywykłyśmy, są nie reformowalni, czy oznacza to brak szans na szczęście i spełnioną miłość?

2 lipca 2009