Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zaufanie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zaufanie. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 kwietnia 2010

"... to taka czarna świnia, w dzień jest, w nocy nie ma..."

Zaufanie, czynnik przyczyniający się do zwiększenia prawdopodobieństwa cierpienia, czy najlepszy skrót w drodze do wyzwolenia?

Ilekroć uwierzymy w ludzką dobroć , dzieje się coś, co w ułamku sekundy podburza nasz spokój. Człowiek, krzywdzący nas wielokrotnie, zwykle otrzymuje przebaczenie, wystarczy malutki, ale pozytywny manewr, by na powrót uwierzyć w jego dobre intencje. Jednak, gdy najlepszy przyjaciel ujawni swą niedoskonałą stronę, odczuwamy ogromne rozczarowanie, a tym samym trudność, by na powrót spojrzeć na niego w tak samo ufny sposób. Czy przebaczając zdradę, nie wąchamy koszuli męża, po każdym powrocie z delegacji? Mimo, iż rozum podpowiada, by zaprzestać ciągłej podejrzliwości, zranione serce uniemożliwia, jakąkolwiek próbę kompromisu. Choć zadana niegdyś rana zagoiła się, pozostałe na niej szwy, stanowią przeszkodę, stojącą na drodze do ponownego przekroczenia granicy zaufania. Pozornie potrafimy utrzymać kontakty z osobą, której wbrew zamierzeniom udzieliliśmy przebaczenia, jednak podświadomie wciąż zastanawiamy się, kiedy zrani nas ponownie. Owszem, po raz kolejny zdradzamy sekrety przyjacielowi, wyznajmy miłość kochankowi, czy też uśmiechamy się do ojca. Wszelkie działania w kierunku poprawy, panującej sytuacji, pozostają odwzajemnianie, dając tym samym gwarancje czystych intencji, ówczesnego oszusta. Łudzimy się, iż zdał sobie sprawę z popełnionych błędów, a tym samym żyjemy iluzją, dającą rzekomą radość i fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Niestety, prędzej czy później, nastaje dzień, w którym przyjaciel nie odbiera telefonów, kochanek nie przybywa wraz z nadejściem nocy, a ojciec zachowuje się dziwniej niż zwykle. Choć rozum podpowiada miliony racjonalnych wyjaśnień, tłumaczących nieoczekiwane zajście, serce i tak obawia się najgorszego. Niejednokrotnie obawy okazują się w pełni nie uzasadnione, a powstała sytuacja banalna. Ciesząc się z żarliwego happyend’u, mimowolnie gasimy radość pytaniem, ile razy jeszcze powtórzy się ten koszmar?

***

Z dedykacją dla wszystkich zdezorientowanych.

„Co ja ci zawsze powtarzałem? Żebyś nigdy nie ufała niczemu i nikomu, jeśli nie wiesz, gdzie jest jego mózg.”
J.K. Rowling - Harry Potter i Komnata Tajemnic

(str. 251, 680 linijka od dołu ;P)

2 listopada 2009