"Małżeństwo: tak nazywam wolę tworzenia we dwoje jednego, które jest czymś więcej od tych, co je stworzyli."

W kościele rozbrzmiał charakterystyczny dźwięk organów. Mężczyzna w starszym wieku, dumnie prowadził córkę, w stronę ołtarza, a pan młody spoglądał na nią z radosnym, pełnym miłości uśmiechem.

To, co od zawsze fascynowało mnie w ślubach, to nie przykuwająca spojrzenia suknia, wspaniale przystrojona świątynia, czy cała masa drogich prezentów. Tak materialne, a zarazem przyziemne kwestie, odgrywają istotną rolę w licznych marzeniach, jednak, gdy przychylny los, pozwala na spełnienie ówczesnych pragnień, udaje nam się zdjąć, przyciemnione okulary, a tym samym dostrzec, co w życiu jest najistotniejsze. Dziewczęce marzenia, dotyczące ślubu, zwykle opierają się na wizji spektakularnej sukni, kwiecistego welonu, hucznego wesela oraz niekończącej się listy gości. Przypomina to bajkę, w której wypowiedzenie słów małżeńskiej przysięgi, równoznaczny się z odwiecznym "i żyli długo i szczęśliwie". Dlaczego tak nie wiele z nas, raczy poświęcić swój cenny czas, na marzenia, nie tyle o organizacji uroczystości, co o samym pojawieniu się w kościele? Chwila, w której panna młoda powoli kroczy, w stronę ukochanego, a wzrok wszystkich zebranych, utkwiony jest w jej szczególnym pięknie, w rzeczywistości jest najistotniejszym momentem, całej tej podniosłej uroczystości. Jeśli spojrzy się wtedy na pana młodego, w jego oczach, dostrzec można małe, migoczące światełka. W gruncie rzeczy, to nie składana przez nas przysięga jest dowodem ogromnej miłości, jaką darzymy partnera. Słowa bywają zgubne, jedynie oczu, bez względu na to, jak bardzo byśmy pragnęli, nigdy nie zdołamy oszukać. Choć wydają się być, tylko częścią ciała, stanowią także cząstkę duszy, z której niejednokrotnie, można odczytać, nawet najgłębiej skrywane emocje.

Będąc na ślubie, warto spojrzeć, na stojącego u progu małżeństwa, młodego mężczyznę. Wszelkie dziecięce marzenia, przestają mieć wtedy jakąkolwiek wartość, a wyznawana dotąd hierarchia, nagle wydaje się nazbyt płytka. Choć większość przybyłych gości, przez całe, długie kazanie, marzy jedynie o weselnym obiedzie, uparcie twierdzę, że w odpowiednim do tego momencie, zmienią swój, jakże wąski tok myślenia i zauważą to, co tylko pozornie jest niewidoczne.
Nie życzę wam ślubów, rodem z Disneylandu, a jedynie, choćby najdrobniejszego blasku, skrywającego się w oczach ukochanej osoby. Cała reszta do przeżytek.
16 sierpnia 2009