"Planowanie tym różni się od marzenia, czym marsz od tańca."

Siedzę na wygodnym krześle, a w powietrzu unosi się delikatny odór palonych papierosów. Setki razy powtarzałam ojcu „nie pal w łazience ”, ale kogo obchodziłoby zdanie takiej gówniary? Tak więc, siedzę na wygodnym krześle i pomalutku zatruwam swój młody organizm. Coraz poważniej myślę o tym, by zrobić kolosalny krok na przód i po części zamknąć nastoletni etap życia. Niestety, nie jest to takie proste. Może gdybym miała z kim podzielić swoje obecne marzenia, stałyby się one nieco bardziej realne? Na taką osobę przyjdzie mi jeszcze sporo zaczekać.
Piszę mało postów, gdyż brak mi istotnych tematów. Wegetuję – znowu, ale tym razem mam nad tym pewną kontrolę. Zatracam się w chwilach świętego spokoju.