„Patrzeć poprzez mrok i widzieć…”

Dochodziła 9 rano. Właściwie, w tym wypadku, trafniejszym określeniem byłoby „nad ranem”. Gwiaździste noce kuszą rozkoszną ciszą, po co więc marnować je na sen? Mylne jest wrażenie, że wstając później tracimy dzień. Zyskujemy jedynie świetlistą noc i niezrównaną świadomość przeżytych godzin. Czy istnieje coś gorszego, niż rosnące z minuty na minutę zmęczenie? Żadna z łaskawie danych nam chwil, nie okaże się cudem, jeśli nie będziemy w pełni świadomi ich wspaniałości, a nie jest to możliwe bez wcześniejszego naładowania życiowych baterii.
Wracając do tematu, siedziałam w dość zatłoczonym, jak na tą porę, McDonalds’ie. Cappuciono parzyło w język. „Po co kupuję kawę, która nigdy nie będzie zawierała tyle kofeiny, ile bym potrzebowała?”. Jedno z pytań, na jakie nie ma klarownej odpowiedzi. Przekartkowałam słynne „Metro”, by dotrzeć do działu „kultura”. To ciekawe. Według tutejszych redaktorów, jedyne co kryje hasło „kultura” to niezbyt wyszukane dowcipy i równie banalne horoskopy. „Dziś będziesz miał szczęście. Dzień sprzyja spotkaniom z przyjaciółmi, rozmowie z dziećmi oraz uniknięciu stresu w pracy”. Typowe. Wystrzel kilka pocisków, a nóż, któryś trafi do celu.
Intuicyjnie poczułam na sobie wzrok. Odwróciłam się. Kobieta, siedząca obok, wpatrywała się we mnie, niczym psychopatka. Przez moment nasze spojrzenia spotkały się, a mnie przeszedł delikatny dreszcz. Dokonałam powierzchownej analizy. Dziurawy dres, brudne buty, burza czarnych, nieokiełznanych włosów i ten charakterystyczny wyraz twarzy, jaki nadaje nam tylko jeden czynnik na świecie – samotność. Choć stał przy niej niewysoki mężczyzna w identycznym, starym dresie, jego uwagę przykuło zupełnie inne zajęcie. Zajadał Cheeseburgera, tak, jakby była to najsmaczniejsza potrawa świata.
O czym teraz myślicie? Wiem. Pomyślałam to samo. „Żul” i jego piękna „żulica”. Zwyczajni bezdomni, kolejne nieroby, szerząca się patologia. Zwykle, widząc c o ś podobnego, odwracam wzrok. Może z obawy przed ich reakcją, a może po to, by zagłuszyć nędzne wyrzuty sumienia. Nie wiem dlaczego, jednak tym razem, coś nie pozwoliło mi zlekceważyć, siedzących obok l u d z i . Do stolika państwa „żuli” podeszła smukła blondynka. W jednej chwili, oczy kobiety rozświetlił nieopisany blask radości, wzruszenia i tęsknoty. Przytuliła dziewczynę tak, jak potrafi to tylko matka. Blondynka wyglądała na zdrową, a przede wszystkim zadbaną o s o b ę. Z przejęciem zaczęła swoją opowieść o szkole, nowych przyjaciołach i… zastępczej rodzinie. 
To smutne. Nie. Nie to, że rodzina została rozdzielona. Być może to przyczyni się jedynie do wzmocnienia, łączącej ich miłości. Przykra okazała się i moja i wasza postawa. Patrzymy na ludzi pod pryzmatem przedmiotów. Nauczyciel, bezdomny, sprzedawca, lekarz, uczeń, dziennikarz. Pytanie, gdzie podziało się miejsce na pojęcie „człowiek”?
Każdy z nas przeżywa te same emocje, rozterki i wahania. Każdy z nas popełnia błędy, które nie raz trudno jest naprawić. Dlaczego pomimo tego, nie potrafimy okazać cienia zrozumienia, c z ł o w i e k o w i , który zagubił się w dzisiejszych realiach? Nikt nie rodzi się stolarzem, malarzem, aktorem, czy ekonomistą. Bóg obdarza nas wyjątkowymi talentami, których czasem nie udaje się rozwinąć. Zły jest brak walki, jaki nie raz prezentują bezdomni, ale czy nie gorsze jest potępianie tego, co żywe? 
W całym tym zgiełku dnia, warto czasem przysiąść i zastanowić się. Bywają takie sytuacje, w których wystarczy poświęcić kilka minut, by dostrzec panującą wokół miłość. Wystarczy kilka chwil, by psychopatyczny nieudacznik, zamienił się w kochającego rodzica. Uczmy się dostrzegać to, co pozornie niewidzialne.
8 grudnia 2009

"Doprawdy, drżę o swój kraj. Jeśli pomyślę, że Bóg jest sprawiedliwy."

Z braku popołudniowych zajęć, postanowiłam przejeżeć archiwum, tego już prawie rok prowadzonego, bloga. Szczerze powiedziawszy skłonił mnie do tego przyjaciel, ale tym razem, nie w tym leży istota sprawy. 
Czytając wpisy z przed trzystu dni, zdałam sobie sprawę z licznych zmian, jakich przez ten, wydawałoby się niedługi czas, dokonałam. Nie dodaję już tekstów a la "plotkara donosi", zresztą chwała Ci za to Boże! Na tą chwilę skupiam się, by przelewać na papier najbardziej pogmatwane myśli, jakie kłębią się w mojej głowie. Zapewne wielu z Was to nie zdziwi, ale to zdecydowanie pomaga mi je uporządkować. Każdy wpis, choć czyta wiele osób, w gruncie rzeczy jest niczym innym, jak monologiem. Dlatego nurtującą kwestią, wydaje mi się brak powszechnej akceptacji, dla ludzi mówiących wyłącznie do siebie, kontrastujący ze zdecydowanym poprarciem dla pisania, tego typu wygłoszeń. Dlaczego osoba prezentująca własne poglądy, stojąc przed lustrem, uznawana jest za kogoś niespełna rozumu, z koleji ja, pisząca je na komercyjnym portalu, za pasjonatkę? Kto w dzisiejszych czasach ustala granicę, do jakiej można posunąć się w swoich dziwactwach, by społeczeństwo nie uznało go za wariata? Zdrowy rozsądek podpowiada mi, że owa osoba nie itnieje, a takego typu decyzje to wymysł większości obywateli. Jednak to oznaczałoby, że ludzie świadomie wymagają od innych, by skrywali prawdziwą naturę, choć graniczy to z absurdem.
Zaprezentuje przykład. Kiedy sąsiad zdradzi żonę, bez względu na okoliczności, uznane jest to za karygodny błąd. Mężczyzna zostaje automatycznie wykreślony z listy "sympatycznych wspolmieszkańców", a mijający go na korytarzu ludzie, spoglądją z delikatnym grymasem. A wszystko dlatego, że o minionym zdarzeniu, postanowiła opowiedzieć, podglądająca ich siedemdziesięciolatka. Fakt, że naruszała ona prywatność , drugiej osoby, zasadniczo stał się nieistotny.
Szerząca się na świecie hipokryzja, dawno przestała zachowywać jakiekolwiek normy. Może życie byłoby dużo prostrze, gdyby każdy z nas, przejmował się czymś więcej niż tylko czubkiem własnego, zakompelksionego nosa? To smutne, jak wiele zależy od akceptacji otoczenia, jednak w całym tym szaleństwie, nie możemy dać się zwariować. Zastanówmy się więc, do czego dążymy jako społeczenstwo i przedewszystkim gdzie podziało się wzajemne zrozumienie?
21 lipca 2009