"Nigdy nie będziemy jak Bonnie & Clyde, ani orłem ani reszką..."

Przeraża mnie własny pesymizm. Może podła zima zabiła resztki wiosennych nadziei, a może to ja sama? Każdy dzień zdaje się być idealny – aż do wieczora. Za oknem zapada mrok, w pustym pokoju nastaje denerwująca cisza. Włączam gg w poszukiwaniu kogoś, kto zakłócił by ten wkurzający spokój. Tylko po co? Słowa są ulotne. To bez znaczenia, czy je wypowiadamy, czy też zapisujemy. Wyblakną. „I nie opuszczę cię aż do śmierci” – gdyby tak pusta deklaracja mogła gwarantować szczerość, życie byłoby dużo prostsze. Pewnie sama je sobie komplikuje, jak zwykle. Nie byłabym sobą, gdybym nie postawiła sobie kilku zbędnych przeszkód, na i tak już zawiłej drodze do szczęścia.
Wymyśliłam sobie mały, Nofdowo-Czikitowy – wręcz utopijny świat, w którym nie ma miejsca na rozgoryczenie codziennością. Czekam aż „bananowy” sen, w końcu się ziści, jednak czy czekanie na coś tak abstrakcyjnego, ma jakikolwiek sens? Odnoszę dziwne wrażenie, że z całej szczęśliwej, marzącej o własnym towarzystwie czwórki, zostałam już tylko ja.
Czeka mnie świetlana przyszłość (łudzę się, że tak właśnie będzie). Co innego mogłoby spotkać ładną, inteligentną, młodą dziewczynę? Wymarzona praca, przystojny mąż, wesele, dwójka niesfornych dzieci. Wciąż mam szansę. Tylko na cholerę mi cała ta przesadnie idealna lista, jeśli stracę przy tym to, w co uparcie wierzyłam? 
Każdy z Was, kochani przyjaciele, już zorientował się, że długotrwałe przyjaźnie nie mają żadnej przyszłości. Kontakt z czasem staje się mniejszy, mniejszy, mniejszy i mniejszy, aż pewnego dnia (przy odrobinie szczęścia) ogranicza się do standardowego „Część, co słychać? Jak dzieci? Już chodzą do szkoły?”.
Do cholery,  nie zgadzam się!
Pozwólcie mi udowodnić, że nie wierzyłam w błahe wartości…

***
Załączam kolejne wydanie „Pisma Nosem”, zawierającym felieton mojego autorstwa. Kilka zdań dodałam, kilka wycięłam, jednak uważni czytelnicy rozpoznają tekst…

Pamiątka po „Dyplomatorium Dziennikarskim”. Szkoda, że rzeczywisty dyplom dopiero w kwietniu. 

(załącznik pozostał na innym blogu - chętnym podeślę).

24 lutego 2010

"Kto z tego napięcia pierdolnie ze szczęścia?"

Siedzę w ciasnym spokoju. W powietrzu unosi się delikatny zapach słynnego napoju energetycznego – Red Bull. Ponoć dodaje skrzydeł. Cóż, niestety nie wyfrunęłam z dusznego pomieszczenia, a notatki dotyczące epoki romantyzmu wciąż wołają „przeczytaj nas”. Tak, z pewnością jedyne czego teraz potrzebuję to zgłębiać tajniki prowidencjalizmu, by później odszukać go w jakimś gównie Krasińskiego. Lubię polski. Kocham dramaty romantyczne. Dzięki wrodzonej empatii, doskonale wczuwam się w sytuacje obłąkanych miłością bohaterów. A może to nie dzięki empatii? Tak czy siak, mam już serdecznie dość. Nie filozofii, nie tragizmu – a przymusowej nauki. Jak, do cholery, znaleźć czas na przygotowanie prezentacji maturalnej, kiedy zawracają mi dupę monotonnymi powtórkami? 
Chyba wypiłam za dużo bąbelków…
17 lutego 2010

„Patrzeć poprzez mrok i widzieć…”

Dochodziła 9 rano. Właściwie, w tym wypadku, trafniejszym określeniem byłoby „nad ranem”. Gwiaździste noce kuszą rozkoszną ciszą, po co więc marnować je na sen? Mylne jest wrażenie, że wstając później tracimy dzień. Zyskujemy jedynie świetlistą noc i niezrównaną świadomość przeżytych godzin. Czy istnieje coś gorszego, niż rosnące z minuty na minutę zmęczenie? Żadna z łaskawie danych nam chwil, nie okaże się cudem, jeśli nie będziemy w pełni świadomi ich wspaniałości, a nie jest to możliwe bez wcześniejszego naładowania życiowych baterii.
Wracając do tematu, siedziałam w dość zatłoczonym, jak na tą porę, McDonalds’ie. Cappuciono parzyło w język. „Po co kupuję kawę, która nigdy nie będzie zawierała tyle kofeiny, ile bym potrzebowała?”. Jedno z pytań, na jakie nie ma klarownej odpowiedzi. Przekartkowałam słynne „Metro”, by dotrzeć do działu „kultura”. To ciekawe. Według tutejszych redaktorów, jedyne co kryje hasło „kultura” to niezbyt wyszukane dowcipy i równie banalne horoskopy. „Dziś będziesz miał szczęście. Dzień sprzyja spotkaniom z przyjaciółmi, rozmowie z dziećmi oraz uniknięciu stresu w pracy”. Typowe. Wystrzel kilka pocisków, a nóż, któryś trafi do celu.
Intuicyjnie poczułam na sobie wzrok. Odwróciłam się. Kobieta, siedząca obok, wpatrywała się we mnie, niczym psychopatka. Przez moment nasze spojrzenia spotkały się, a mnie przeszedł delikatny dreszcz. Dokonałam powierzchownej analizy. Dziurawy dres, brudne buty, burza czarnych, nieokiełznanych włosów i ten charakterystyczny wyraz twarzy, jaki nadaje nam tylko jeden czynnik na świecie – samotność. Choć stał przy niej niewysoki mężczyzna w identycznym, starym dresie, jego uwagę przykuło zupełnie inne zajęcie. Zajadał Cheeseburgera, tak, jakby była to najsmaczniejsza potrawa świata.
O czym teraz myślicie? Wiem. Pomyślałam to samo. „Żul” i jego piękna „żulica”. Zwyczajni bezdomni, kolejne nieroby, szerząca się patologia. Zwykle, widząc c o ś podobnego, odwracam wzrok. Może z obawy przed ich reakcją, a może po to, by zagłuszyć nędzne wyrzuty sumienia. Nie wiem dlaczego, jednak tym razem, coś nie pozwoliło mi zlekceważyć, siedzących obok l u d z i . Do stolika państwa „żuli” podeszła smukła blondynka. W jednej chwili, oczy kobiety rozświetlił nieopisany blask radości, wzruszenia i tęsknoty. Przytuliła dziewczynę tak, jak potrafi to tylko matka. Blondynka wyglądała na zdrową, a przede wszystkim zadbaną o s o b ę. Z przejęciem zaczęła swoją opowieść o szkole, nowych przyjaciołach i… zastępczej rodzinie. 
To smutne. Nie. Nie to, że rodzina została rozdzielona. Być może to przyczyni się jedynie do wzmocnienia, łączącej ich miłości. Przykra okazała się i moja i wasza postawa. Patrzymy na ludzi pod pryzmatem przedmiotów. Nauczyciel, bezdomny, sprzedawca, lekarz, uczeń, dziennikarz. Pytanie, gdzie podziało się miejsce na pojęcie „człowiek”?
Każdy z nas przeżywa te same emocje, rozterki i wahania. Każdy z nas popełnia błędy, które nie raz trudno jest naprawić. Dlaczego pomimo tego, nie potrafimy okazać cienia zrozumienia, c z ł o w i e k o w i , który zagubił się w dzisiejszych realiach? Nikt nie rodzi się stolarzem, malarzem, aktorem, czy ekonomistą. Bóg obdarza nas wyjątkowymi talentami, których czasem nie udaje się rozwinąć. Zły jest brak walki, jaki nie raz prezentują bezdomni, ale czy nie gorsze jest potępianie tego, co żywe? 
W całym tym zgiełku dnia, warto czasem przysiąść i zastanowić się. Bywają takie sytuacje, w których wystarczy poświęcić kilka minut, by dostrzec panującą wokół miłość. Wystarczy kilka chwil, by psychopatyczny nieudacznik, zamienił się w kochającego rodzica. Uczmy się dostrzegać to, co pozornie niewidzialne.
8 grudnia 2009

"Śmiech jest dla duszy tym samym, czym tlen dla płuc."

Opowiem Wam historię o Śledziu. 
Pewien Śledź poznał dorodnego Buraka, a po roku znajomości, urodziły im się małe, słodkie Kalafiory. Zaiste zapytacie do czego zmierzam. Zaiste odpowiem Wam.
Drogi czytelniku, pragnę Ci uświadomić, iż pisząc ową notkę, znajdują się pod ogromnym wpływem narkotyku, powszechnie znanego jako Nofdix. Znacząco wpływa on na nerwy wzrokowe oraz pracę umysłu, która tymczasowo zanika, gdyż następuje stopniowe skraplanie mózgu. Oczy przestają odbierać kolorowe bodźce, za wyjątkiem barwy czeronej, zielonej i różowej (zaminnie z czerwoną;P). Nagle życie staje się o niebo prostsze. 
Nawet najmniejsza dawka Nofdixu potrafi uzależnić na tyle, by przeciętny Nofd, nie potrafił uwolnić się, niemal przez całe swoje, czerwono - zielone życie. Próba porzucenia nałogu także nie zdaje egzaminu, gdyz po maksymalnie dwóch latach, ponownie odczuwamy ogromną potrzebę kontaktu, z wymienionym wyżej, narkotykiem. Jednak tym razem siła uzależnienia zwiększa si dwukrotnie, przez co ofiara nie ma najmniejszych szans, by nie poddać się pokusie. 
Małymi kroczkami zbliżamy się do morału. Przyjaciele i nieprzyjaciele! Ćpajmy szczęscie i zapomnijmy o wszelkich granicach! W rzeczywistości wcale nie istnieją, to my je stwarzamy.

Z pozdrowieniami od ogórków.
23 lipca 2009

"Doprawdy, drżę o swój kraj. Jeśli pomyślę, że Bóg jest sprawiedliwy."

Z braku popołudniowych zajęć, postanowiłam przejeżeć archiwum, tego już prawie rok prowadzonego, bloga. Szczerze powiedziawszy skłonił mnie do tego przyjaciel, ale tym razem, nie w tym leży istota sprawy. 
Czytając wpisy z przed trzystu dni, zdałam sobie sprawę z licznych zmian, jakich przez ten, wydawałoby się niedługi czas, dokonałam. Nie dodaję już tekstów a la "plotkara donosi", zresztą chwała Ci za to Boże! Na tą chwilę skupiam się, by przelewać na papier najbardziej pogmatwane myśli, jakie kłębią się w mojej głowie. Zapewne wielu z Was to nie zdziwi, ale to zdecydowanie pomaga mi je uporządkować. Każdy wpis, choć czyta wiele osób, w gruncie rzeczy jest niczym innym, jak monologiem. Dlatego nurtującą kwestią, wydaje mi się brak powszechnej akceptacji, dla ludzi mówiących wyłącznie do siebie, kontrastujący ze zdecydowanym poprarciem dla pisania, tego typu wygłoszeń. Dlaczego osoba prezentująca własne poglądy, stojąc przed lustrem, uznawana jest za kogoś niespełna rozumu, z koleji ja, pisząca je na komercyjnym portalu, za pasjonatkę? Kto w dzisiejszych czasach ustala granicę, do jakiej można posunąć się w swoich dziwactwach, by społeczeństwo nie uznało go za wariata? Zdrowy rozsądek podpowiada mi, że owa osoba nie itnieje, a takego typu decyzje to wymysł większości obywateli. Jednak to oznaczałoby, że ludzie świadomie wymagają od innych, by skrywali prawdziwą naturę, choć graniczy to z absurdem.
Zaprezentuje przykład. Kiedy sąsiad zdradzi żonę, bez względu na okoliczności, uznane jest to za karygodny błąd. Mężczyzna zostaje automatycznie wykreślony z listy "sympatycznych wspolmieszkańców", a mijający go na korytarzu ludzie, spoglądją z delikatnym grymasem. A wszystko dlatego, że o minionym zdarzeniu, postanowiła opowiedzieć, podglądająca ich siedemdziesięciolatka. Fakt, że naruszała ona prywatność , drugiej osoby, zasadniczo stał się nieistotny.
Szerząca się na świecie hipokryzja, dawno przestała zachowywać jakiekolwiek normy. Może życie byłoby dużo prostrze, gdyby każdy z nas, przejmował się czymś więcej niż tylko czubkiem własnego, zakompelksionego nosa? To smutne, jak wiele zależy od akceptacji otoczenia, jednak w całym tym szaleństwie, nie możemy dać się zwariować. Zastanówmy się więc, do czego dążymy jako społeczenstwo i przedewszystkim gdzie podziało się wzajemne zrozumienie?
21 lipca 2009

""Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć."

Jak co wieczór zasiadłam przed komputerem. W prawym rogu monitora, dochodziła 22. Słuchając zespołu "Kombajn do zbierania kur po wioskach", spokojnie czekałam aż na AQQ pojawi się, mój ulubiony, rozmówca. Zadziwiające, jak szybko można przyzwyczaić się do codziennych, wieczornych refleksji, na temat świata. W ciągu minionych miesięcy, zdążyliśmy nawet stworzyć własną, niepodrabialną rzeczywistość. Codziennie zmagania odreagowujemy, niczym Michał Pan i Wando- Anna, w niemającej końca oraz jakichkolwiek ograniczeń Czikilandii. Jednak to dość delikatny temat, zasługujący na osobny wpis.
Tym razem, zebrało nam się na rozmowę o kontrolowaniu ludzkich uczuć. Czy ktokolwiek jest w stanie obudzić w sobie raość, gdy tylko tego zapragnie i przedewszystkim, czy to mogłoby pomóc nam w głębszym poznaniu siebie?
Życie każdego człowieka nie składa się z długich, mijających szybko i bez polotu, lat. Istotne jest jedynie rozliczenie z owego czasu, jakiego dokonujemy, sięgając pamiecią w stecz. Każde, napawające nas radością wspomnienie, każda chwila, jaka w wyobrażeniach miała trwać wiecznie, tworzy stertę krótkich wydarzeń, zwaną życiem. Czy gdyby móc kontrolować endorfiny, dałoby się sprawić, by takich chwil pojawiło się znacznie więcej?
Najpiękniejsze momenty, mojego osiemnastoletniego życia, to te, w których nie zdążyłam zastanowić się choćby przez chwilę, a kierowałam się wyłącznie intuicją. Wtedy dokonuje mało logicznych i kompletnie nieracjonalnych, czy odpowiedzialnych czynów. W takim razie może to nie kontrola uczuć powinna być przez nas porządana, a bardziej jej brak? O ile nie mądre jest zaufanie wyłącznie instynktom, o tyle daje to więcej radości, nieskażonej wpajaną nam przez lata więdzą, dotyczącą odróżniania rzeczy "dobrych" od "złych". Być może "bycie sobą" oznacza nic innego, jak zupełne zapomnienie. Brak niepotrzebnych myśli nie chamuje umysłu, który przestaje reprezentować poglądy wpajane, a rozpoczyna wygłaszanie własnych. 
Zapewne, w tych kwestiach, każdy ma swoje stanowisko, które nieco różni się od mojego. Tego właśnie oczekuję. Brak stanowiska oznaczałby, że każde napisane przezemnie słowo, głucho odbiło się od ściany, bądź pozbawiono Was "Czikitowego" intelektu, a tego nie życzę nikomu. 
W rzeczywistości to jedynie zbiór nieposkładanych myśli i pytań, na które nie ma jasnej odpowiedzi. Zagadki, które co dzień staramy się rozwiązać, pomimo braku istnienia klarownych rezultatów.
Jednak nie zapominajcie o sentencji :
“ Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić i wtedy pojawia się ten jeden, który nie wie, że się nie da i on właśnie to coś robi.”
A więc nie warto się poddawać!

Z dedykacją dla rozmówcy 

- M.

19 lipca 2009