"Nigdy nie będziemy jak Bonnie & Clyde, ani orłem ani reszką..."

Przeraża mnie własny pesymizm. Może podła zima zabiła resztki wiosennych nadziei, a może to ja sama? Każdy dzień zdaje się być idealny – aż do wieczora. Za oknem zapada mrok, w pustym pokoju nastaje denerwująca cisza. Włączam gg w poszukiwaniu kogoś, kto zakłócił by ten wkurzający spokój. Tylko po co? Słowa są ulotne. To bez znaczenia, czy je wypowiadamy, czy też zapisujemy. Wyblakną. „I nie opuszczę cię aż do śmierci” – gdyby tak pusta deklaracja mogła gwarantować szczerość, życie byłoby dużo prostsze. Pewnie sama je sobie komplikuje, jak zwykle. Nie byłabym sobą, gdybym nie postawiła sobie kilku zbędnych przeszkód, na i tak już zawiłej drodze do szczęścia.
Wymyśliłam sobie mały, Nofdowo-Czikitowy – wręcz utopijny świat, w którym nie ma miejsca na rozgoryczenie codziennością. Czekam aż „bananowy” sen, w końcu się ziści, jednak czy czekanie na coś tak abstrakcyjnego, ma jakikolwiek sens? Odnoszę dziwne wrażenie, że z całej szczęśliwej, marzącej o własnym towarzystwie czwórki, zostałam już tylko ja.
Czeka mnie świetlana przyszłość (łudzę się, że tak właśnie będzie). Co innego mogłoby spotkać ładną, inteligentną, młodą dziewczynę? Wymarzona praca, przystojny mąż, wesele, dwójka niesfornych dzieci. Wciąż mam szansę. Tylko na cholerę mi cała ta przesadnie idealna lista, jeśli stracę przy tym to, w co uparcie wierzyłam? 
Każdy z Was, kochani przyjaciele, już zorientował się, że długotrwałe przyjaźnie nie mają żadnej przyszłości. Kontakt z czasem staje się mniejszy, mniejszy, mniejszy i mniejszy, aż pewnego dnia (przy odrobinie szczęścia) ogranicza się do standardowego „Część, co słychać? Jak dzieci? Już chodzą do szkoły?”.
Do cholery,  nie zgadzam się!
Pozwólcie mi udowodnić, że nie wierzyłam w błahe wartości…

***
Załączam kolejne wydanie „Pisma Nosem”, zawierającym felieton mojego autorstwa. Kilka zdań dodałam, kilka wycięłam, jednak uważni czytelnicy rozpoznają tekst…

Pamiątka po „Dyplomatorium Dziennikarskim”. Szkoda, że rzeczywisty dyplom dopiero w kwietniu. 

(załącznik pozostał na innym blogu - chętnym podeślę).

24 lutego 2010

„Jesteś węzłem, który łączy, lecz nie zniewala.”

Spędzam dni na swojej małej, aczkolwiek całkowicie prywatnej wyspie. Wokół wzburzone morze w postaci rozsypanych gazet, nieposkromionych ubrań i dziurawych kartonów. Moja miękka, niczym puch, tratwa, spokojnie dryfuje, ułatwiając błogi sen. Ktoś powiedziałby – raj dla zmęczonej duszy, jednak ja traktuję to jak rodzaj kary, za niewybaczalny grzech – lenistwo. Wpadam we własną pułapkę. Choć sama buduję tratwę, choć potrafię zapanować nad wrogimi falami, choć w każdej chwili mogę dopłynąć do brzegu, a tym samym powrócić do życia czynnego, świadomie pozostaję w stanie nostalgii. Oddaję się lekturze, bądź zapadam w sen. Zastanawiam się nad wieloma kwestiami, jednak żadna z nich nie dotyczy rzeczy praktycznych. Wszystko to sprawia, że wzrasta we mnie poczucie bezsensu, a jednocześnie dzięki rozważaniom „nad praktycznym”, pomaga go odnaleźć. Brzmi irracjonalnie, jednak jest to całkowicie rzeczywiste. Wypoczywając na wyspie nicości, nie mam czasu, by zajmować się szkołą, czy innymi, tak zwanymi „obowiązkami”, ale cenne sekundy, jakie dzięki temu zyskuję, pomagają w odnalezieniu właściwej drogi. Choć przytłacza mnie bierność, jednocześnie czuję stabilizację. Opuścił mnie ciągły strach przed nagłą utratą bliskich. Zrozumiałam, że uzależniamy się od pewnych osób, a gdy zdajemy sobie z tego sprawę, boimy się. Boimy się zawsze, gdy coś nie zależy od nas. Jednak czym jest przyjaźń? Czym jest miłość? Czy gdyby naglę ją przerwać, przestalibyśmy czuć? Nigdy nie będziemy posiadali osób, ale już na zawsze pozostanie w nas część ich duszy. Ten kto otwiera przed kimś zakamarki swojej psychiki, uczuć i leków, oddaje mu cząstkę tego, co niewidzialne. Gdyby podzieliła ich nieoczekiwana nienawiść, cząstka ta, wciąż pozostałaby w sercach. Dając sobie to, co najcenniejsze, uniemożliwiamy całkowite zakończenie znajomości. Nie potrzeba słów, by mieć pewność, że określona osoba nas potrzebuje. Nawzajem uczymy się życia, a choćbyśmy stracili kontakt, z tym kto był dla nas nauczycielem, nigdy nie zapomnimy, ani owej nauki, ani tego kto nam ją przekazał. Wraz z podzieleniem się wiedzą, dzielimy się też nieśmiertelną cząstką siebie samych. To rodzaj prezentu, który nigdy nie traci ważności. Choć wydaje się to banalne, dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Nie można bać się utraty czegoś, czego już nie da się utracić (ah, ta moja błyskotliwość;P). Idzie zamknąć człowieka w "złotej klatce", jednak czym jest sycenie wzroku, patrząc na ciało, przy możliwości sycenia duszy, gdy jest ona całkowicie wolna?

2 grudnia 2009

„Można odejść od swoich miłości, lecz nie podobna zapomnieć, że się kochało.”

Każdy z nas przeżywa kilka etapów. Poznajemy różnych ludzi, spędzamy z nimi określoną ilość dni, tygodni, a nawet lat. Choć instynktownie czujemy, że każda upływająca minuta, zbliża nas do momentu rozstania, wiążącego się z ogromnym zachwianiem emocjonalnym, wciąż uśmiechamy się, na myśl o kolejnej rozmowie, spojrzeniu w oczy, dotknięciu warg. Młodość pomaga ujrzeć szklankę do połowy pełną. Pierwsze przyjaźnie wydobywają z nas skrywane dobro, pierwsze miłości nauczają grzechu przyjemności, pierwsi wrogowie wyłaniają mimowolną zawiść. Ucząc się życia, dzielimy doświadczenia z ludźmi, którzy pomagają nam uchwycić sens, mijających chwil. Każdą napotkaną trudność, a tym samym wszelką ulotną rozkosz, traktujemy nader poważnie. Ludzie z którymi połączy nas nić przywiązania, w mgnieniu oka uzależniają od swojej obecności. Zbyt często zapominamy, jak cienka jest owa nić. Nożyce zazdrości, kłamstwa, czy co gorsza zobojętnienia, przecinają ją w chwili, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jednak życie okazuje łaskę i niedościgniony czas goi, nawet najgłębiej zadane rany. Co dalej? Pytanie nieuniknione. Zwykle, bogatsi w doświadczenia, jakimi nazywamy chwile zwątpienia, odnajdujemy kolejne bratnie dusze, zbieramy się w sobie i kontynuujemy nietuzinkowy żywot. Jednak serce wciąż nie pozwala zapomnieć dawnych powierników, a każde zachowane wspomnienie wywołuje rosnące rozgoryczenie. Dlaczego skończyło się coś tak prawdziwego? Choć zadajemy to pytanie za każdym razem, kiedy niespodziewanie coś przypomni barwną przeszłość, odpowiedź wciąż pozostaje zagadką. Istnieje więc dylemat, jak odróżnić nici, których przez dziesiątki lat nie przetnie żadne ostre narzędzie, od tych, które sprawiając jedynie takie wrażenie, skrywają łzy? Czy szklanka w końcu musi, stać się do połowy pusta, a tym samym uzmysłowić nam złośliwy schemat życia, jakiemu poddaje się większość społeczeństwa? Rozpoczynając nowy etap, pozwalamy amputować sobie to, co już dawno umarło, by nie stracić radości z tego, co dopiero przed nami. Choć brzmi to logicznie, w rzeczywistości przypomina próbę okłamania samego siebie. Czy oszustwo może przynieść, świadomemu człowiekowi, upragniony spokój ducha?

“Zapomnieć. Takie proste słowo. Gdyby część jej mózgu potrafiła od tak, po prostu wymazać informację bez śladu. Tak Jak zapomniała o drobiazgach: wysłaniu życzeń, oddaniu książki do biblioteki, kupieniu pasty do zębów podczas zakupów w supermarkecie. Z wielkimi wydarzeniami nie jest już jednak tak łatwo. Wyryły się w pamięci na zawsze. Żyją w tkankach mózgu, pod skórą, we krwi. Zwinięte w kłębek, drzemią w nieświadomości, do czasu, aż coś je zbudzi. Ni stąd ni zowąd wspomnienia ożywają, wypełniając głowę obrazami przeszłości.”

— Anne Cassidy

25 października 2009

""Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć."

Jak co wieczór zasiadłam przed komputerem. W prawym rogu monitora, dochodziła 22. Słuchając zespołu "Kombajn do zbierania kur po wioskach", spokojnie czekałam aż na AQQ pojawi się, mój ulubiony, rozmówca. Zadziwiające, jak szybko można przyzwyczaić się do codziennych, wieczornych refleksji, na temat świata. W ciągu minionych miesięcy, zdążyliśmy nawet stworzyć własną, niepodrabialną rzeczywistość. Codziennie zmagania odreagowujemy, niczym Michał Pan i Wando- Anna, w niemającej końca oraz jakichkolwiek ograniczeń Czikilandii. Jednak to dość delikatny temat, zasługujący na osobny wpis.
Tym razem, zebrało nam się na rozmowę o kontrolowaniu ludzkich uczuć. Czy ktokolwiek jest w stanie obudzić w sobie raość, gdy tylko tego zapragnie i przedewszystkim, czy to mogłoby pomóc nam w głębszym poznaniu siebie?
Życie każdego człowieka nie składa się z długich, mijających szybko i bez polotu, lat. Istotne jest jedynie rozliczenie z owego czasu, jakiego dokonujemy, sięgając pamiecią w stecz. Każde, napawające nas radością wspomnienie, każda chwila, jaka w wyobrażeniach miała trwać wiecznie, tworzy stertę krótkich wydarzeń, zwaną życiem. Czy gdyby móc kontrolować endorfiny, dałoby się sprawić, by takich chwil pojawiło się znacznie więcej?
Najpiękniejsze momenty, mojego osiemnastoletniego życia, to te, w których nie zdążyłam zastanowić się choćby przez chwilę, a kierowałam się wyłącznie intuicją. Wtedy dokonuje mało logicznych i kompletnie nieracjonalnych, czy odpowiedzialnych czynów. W takim razie może to nie kontrola uczuć powinna być przez nas porządana, a bardziej jej brak? O ile nie mądre jest zaufanie wyłącznie instynktom, o tyle daje to więcej radości, nieskażonej wpajaną nam przez lata więdzą, dotyczącą odróżniania rzeczy "dobrych" od "złych". Być może "bycie sobą" oznacza nic innego, jak zupełne zapomnienie. Brak niepotrzebnych myśli nie chamuje umysłu, który przestaje reprezentować poglądy wpajane, a rozpoczyna wygłaszanie własnych. 
Zapewne, w tych kwestiach, każdy ma swoje stanowisko, które nieco różni się od mojego. Tego właśnie oczekuję. Brak stanowiska oznaczałby, że każde napisane przezemnie słowo, głucho odbiło się od ściany, bądź pozbawiono Was "Czikitowego" intelektu, a tego nie życzę nikomu. 
W rzeczywistości to jedynie zbiór nieposkładanych myśli i pytań, na które nie ma jasnej odpowiedzi. Zagadki, które co dzień staramy się rozwiązać, pomimo braku istnienia klarownych rezultatów.
Jednak nie zapominajcie o sentencji :
“ Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić i wtedy pojawia się ten jeden, który nie wie, że się nie da i on właśnie to coś robi.”
A więc nie warto się poddawać!

Z dedykacją dla rozmówcy 

- M.

19 lipca 2009