Przeszłość

"Przypomniał sobie tresera słoni, który tłumaczył mu co należy zrobić, żeby nauczyć te zwierzęta niewolniczego posłuszeństwa. Młodego słonia przywiązuje się do pnia drzewa. Zwierzę próbuje zerwać pęta i uwolnić się, ale jest na to zbyt jeszcze słabe. Całe dzieciństwo schodzi mu na próbach uwolnienia się, aż w końcu zaczyna wierzyć, że kawałek drewna jest silniejszy niż ono. Przyzwyczaja się wtedy do niewolnictwa. Wystarczy, że treser przywiąże dorosłe zwierzę do gałązki, a słoniowi odchodzi ochota do ucieczki. Najgorszym więzieniem jest nasza przeszłość."

Paulo Coelho "Walkirie"

"Ludzkość, wszystko zamienia na pieniądze i wydaje resztę."

Spokojnym krokiem szłam Ulicą Półwiejską. Słońce, pomimo dającej się we znaki samotności, nieco poprawiło mój nastrój, więc zamiast jak zwykle, udać się na najbliższy przystanek tramwajowy, a tym samym oszczędzić sobie ponadludzkiego wysiłku, porwałam się na dłuższy spacer. Dziękując Bogu, że pomimo pokusy wydłużenia swoich przykrótkich nóg, nie założyłam obcasów, kroczyłam barwną uliczką. Choć obiecałam nieco oszczędzić, nie mogłam się oprzeć, by nie zatrzymać się przed jednym ze sklepów. Spektakularna suknia spoglądała na mnie z witryny, prosząc „kup mnie.” Rozpatrując kwestię kolejnego nieproszonego wydatku, nagle usłyszałam ciche wołanie. Instynktownie odwróciłam się. Zobaczyłam kobietę w starszym wieku, siedzącą na wózku inwalidzkim. Nie wyglądała na szczególnie zadbaną, jednak daleko było jej do stereotypu żebraczki.
- Proszę pani. – Zawołała raz jeszcze.
- Słucham? – Pomyślałam, że potrzebuje pomocy. Może nie jest w stanie unieść ciężkich siatek, leżących tuż obok wózka, a może potrzebuje rady? Może zabłądziła, a może chce upewnić się, która godzina?
- Może mi pani pomóc?
- Oczywiście, słucham.
- Niech mi pani da trochę pieniędzy na coś do picia. Nie mam gdzie mieszkać.
- Niestety, nie mam. – Czym prędzej odeszłam od staruszki. Zrobiłam to automatycznie. Rozsądek podpowiadał, że to jedyne słuszne rozwiązanie. Przecież nie wiadomo, po co były jej te pieniądze. Przecież gdyby była głodna, poprosiłaby o jedzenie, a wtedy znalazłabym najbliższy sklep spożywczy i spełniła prośbę kobiety. Przecież gdyby była złakniona, poprosiłaby o konkretny napój – a nie cholerne pieniądze. Oczywiście. Mam rację. Powtarzałam sobie to bezustannie, ale… Zawsze pozostaje „ale”. Ale może naprawdę była głodna. Ale może nie piła od wielu godzin. Ale może powinnam była dać chociaż złotówkę, przecież nawet bym tego nie odczuła. Pomimo wyuczonego racjonalizmu, odzywa się człowiecza wrażliwość. Teoretycznie byłam przekonana o swojej racji, jednak w praktyce, przez kolejną godzinę sumienie nie pozwalało zapomnieć o prośbie kobiety. Czułam jakbym popełniła błąd. Jakbym stchórzyła przed zrobieniem czegoś dobrego, a samo to godne jest pożałowania. A jeśli wyobraźnia płata mi figle? Jeśli była to tylko kolejna próba wyłudzenia gotówki?
Jak w takiej sytuacji powinien zachować się odpowiedzialny i w pełni empatyczny człowiek, by pozostać w harmonii zarówno z czujnym umysłem, jak i ślepym sercem?

"Planowanie tym różni się od marzenia, czym marsz od tańca."

Siedzę na wygodnym krześle, a w powietrzu unosi się delikatny odór palonych papierosów. Setki razy powtarzałam ojcu „nie pal w łazience ”, ale kogo obchodziłoby zdanie takiej gówniary? Tak więc, siedzę na wygodnym krześle i pomalutku zatruwam swój młody organizm. Coraz poważniej myślę o tym, by zrobić kolosalny krok na przód i po części zamknąć nastoletni etap życia. Niestety, nie jest to takie proste. Może gdybym miała z kim podzielić swoje obecne marzenia, stałyby się one nieco bardziej realne? Na taką osobę przyjdzie mi jeszcze sporo zaczekać.
Piszę mało postów, gdyż brak mi istotnych tematów. Wegetuję – znowu, ale tym razem mam nad tym pewną kontrolę. Zatracam się w chwilach świętego spokoju.

"Świat jest namiętnością, jest także wolą, ale nie mądrością."

„Każdy, kto doznaje rozkoszy seksu, wie, że ma do czynienia z czymś, co objawiacałą swą intensywność tylko wtedy, gdy człowiek traci nad sobą kontrolę. Gdy jesteś zkimś w łóżku, pozwalasz mu, by zjednoczył się nie tylko z twoim ciałem, ale z całymtwoim jestestwem. Następuje porozumienie czystych sił witalnych całkiem niezależnie odnas samych, a wtedy nie potrafimy ukryć, kim jesteśmy naprawdę. Nieważne, jakchcemy być postrzegani, nieważne, jaką na co dzień przywdziewamy maskę, co mówimy,do jakich wykrętów się uciekamy. Kochając się z kimś, trudno oszukiwać, bo wtedy każdyotwiera się całkowicie, pokazuje, jaki jest w istocie.”

Paulo Coelho -„Brida”

Dotąd nie poruszałam kwestii seksu, swoistego zespolenia dusz. Choć w kół mnóstwo symboli grzechu, rzadko kto kojarzy seks z czymś więcej, niż fizycznym doznaniem. Być może stanowię chory wyjątek, poszukujący czegoś ponad fizyczność. Teoretycznie, odnalezienie mężczyzny swojego życia, drugiej połowy dojrzałego jabłka, samoczynnie gwarantuje satysfakcję. Jednak w praktyce, okazuje się, że co dziesiąte małżeństwo kończy się rozwodem. Najczęstszą przyczyną jest zdrada. Partner spędza upojną noc u boku koleżanki z pracy, jednocześnie przekreślając swoją relację z żoną. Oznacza to, że jej nie kocha, czy też że nie doznał całkowitego zaspokojenia? Czym jest tajemnicza satysfakcja, dla której ludzie poświęcają lata, spędzone na budowaniu związków? 
Gazety, telewizja, Internet – źródła masowego przekazu, które chcąc uzyskać możliwie największy zysk, rozbudzają wyobraźnię odbiorcy. Dopóki przedmiotem marzeń są zbędne, aczkolwiek nieszkodliwe : markowe ubrania, elementy wyposażenia domu, czy też zagraniczne wycieczki – wewnętrzna harmonia wciąż pozostaje zachowana. Jednak, kiedy w finansową grę wchodzi seks, następuje zatracenie wszelkiej godności. Kobiety, bez względu na wiek, starają się dorównać s e k s o w n y m modelkom, zapominając jednocześnie czym jest seksapil. By wpłynąć na wewnętrzne (nie mylić z zewnętrznymi) zmysły partnera, potrzeba czegoś znacznie „głębszego” od pary pończoch. 

Mieć tyle szczęścia, by zaznać zmysłowej miłości, by poddać się namiętnej przyjemności – z odpowiednim mężczyzną. Tego życzę sobie i każdej, wciąż nieświadomej istnienia ponad fizyczego uczucia, kobiecie. 

"Gdyby kobiety ubierały się tylko dla jednego mężczyzny, nie trwałoby to tak długo."

Kochani czytelnicy!
Nie planowałam na dziś pisania kolejnej notki typu „jesteśmy skończonymi idiotkami – ja i moja psiapsióła Agatka”, lecz doszły do mnie słuchy, iż domaga się tego jeden z moich nowych, aczkolwiek wiernych fanów (a takowych nienależny ignorować ;P). 
Od czego by tu zacząć? 
Dni są coraz cieplejsze, więc nasza studentka ekonomii, nie mogąc wysiedzieć spokojnie w domu, po raz kolejny postanowiła podjąć próbę nauki, mając u boku kogoś takiego jak ja. Czasem zastanawiam się, czy naprawdę jest taka naiwna i łudzi się, że jest w stanie opanować materiał, kiedy znajduję się w pobliżu, czy też po prostu robi wszystko, by rozdziewiczyć swój indeks pierwszą dwóją? ;P
Tym razem, próbę nauki podjęłyśmy w Galerii Malta. Setki sklepów, nowe kolekcje, smakowite zapachy dobiegające z ulubionych restauracji – jak coś takiego, mogłoby odciągnąć ją od samokształcenia? Jak mogliście zarzucić jej tak trywialne zachowanie? Te kilka sklepików to jeszcze żaden grzech – przecież liczą się intencje! Wciąż powtarzała „Anno, muszę się uczyć - obleję”. Owszem, zaraz po przeraźliwej zapowiedzi, zaglądała do kolejnego, przepełnionego kolorowymi strojami sklepu, jednak w gruncie rzeczy nie robiła tego z premedytacją! Na jej twarzy malowało się rozdarcie. Prozaicznie przyglądała się ubraniom, jednak we wnątrz toczyła walkę! Odwieczne „mieć”, kusiło wizją przymierzenia seksownej koszulki, w której zdecydowanie olśniłaby każdego przechodnia, ale zapomniane przez wielu „być” nie zamierzało przegrać walkowerem! Patrząc na przyjaciółkę, byłam niemal świadkiem batalii! 
- Muszę się uczyć… - Mruknęła ponuro. A jednak, pomyślałam, „być” powaliło „mieć” na kolana. – Ale spójrz!!! – Wskazała palcem na zieloną bluzkę bez rękawów. Idealna, by zademonstrować swoje Hoganowe mięśnie. Choć, żadna część jej zgrabnego ciała nie przypomina muskularnego Hulk’a , na nasze nieszczęście bluzka leżała na Agatce perfekcyjnie. Na nieszczęście, gdyż oznaczało to nic innego, jak całkowity nokaut „być”. 3,2,1… Sklepowy maraton czas zacząć!

Po kilku godzinach przymierzenia pstrokatych szmatek, miałam wrażenie, że świat składa się już wyłącznie z intensywnych barw. Nie żeby mi się nie podobało, jednak z wdzięcznością przywitałam świat stonowanych sukienek, w jednym z wciąż zakazanych mi sklepów – znalazłam tam kreację, o której marzyłam całe swoje życie! Kapitalny krój, śnieżnobiały kolor… Szkoda, że wciąż nie poznałam potencjalnego kandydata, który zechciałby stanąć obok mnie, gdy ją włożę. Wzruszeni goście przyglądaliby nam się z nieskrywaną radością, a my złożylibyśmy sobie dozgonną przysięgę. Czego się nie robi, by móc zabłysnąć, choć jednego wieczoru? 

Tym oto sposobem, po jedynych 6 godzinach zakupów, porcji lodów i kalorycznych kanapkach, wzbogaciłyśmy się o dwie bluzeczki! W zasadzie to całkiem dobry wynik – 0,3 koszulki na godzinę. 

***

Z koleji, jako puenty dnia dzisiejszego (zakupy dawno już przeszły do historii), czyli wspólnego wygrzewania się w nadstrzeszyńskim cieniu, chciałabym umieścić tu bardzo istotne rady!

1) Leżąc na kocu, starannie zawiązujcie sznurowadła!
2) Jeśli przebywając na poznańskim parkingu, zauważycie młodą brunetkę, prowadzącą poloneza – uciekajcie!!! (Choć jak dotąd jedynym potencjalnym zagrożeniem był słup, lepiej dmuchać na zimne.)
3) Nie mieszajcie koloru czerwonego z zielonym – to dwie indywidualności!
4) Wystrzegajcie się szczurokaczek! To złowrogie stworzenia! Koszulkę promującą akcję zobaczycie, klikając tutaj. (Podziękowania dla Joanny oraz Agatty za nieocenioną pomoc w jej przygotowaniu oraz Michała P., bez którego akcja ta nie miałaby racji bytu.) Ostrzegajmy ludzkość przed katastrofą!
5) Jeśli będąc nad jeziorem, ktoś zaproponuje wam wejście na pomost, by lepiej przyjrzeć się kaczkom – nigdy, przenigdy się nie zgadzajcie!!! :P
6) Kiedy kobieta wrzuca piłkę do rowu pełnego roślin nieznanego pochodzenia, pamiętajcie, że robi to wyłącznie dla waszego dobra!
7) Gdy Agatka zaproponuje, że zajmie się waszymi finansami – nie pozwólcie jej!

Kolejne rewelacje już wkrótce ;)

"Chciałbym jak piorun , uderzyć i zginąć, ale o gwiazdy zaczepić w locie."

Do jasnej cholery!
 Jeśli wcześniej wpadłam jak śliwka w kompot, obecnie jestem już śliwką, pływającą na samym dnie, tego ohydnego słoiczka. Istnieją tylko dwie możliwości : ktoś wyciągnie mnie ze słoja i pożre lub też… zgniję. A może nie? Właściwie nawet nie jestem zdolna stworzyć odpowiedniej metafory – nie mam zielonego pojęcia, co dzieje się, kiedy owoc znajdzie się w kompocie na całą wieczność. Powinien zgnić. Czy po tym jak zgnije, rozpuści się w kwaśnym soku?
To bez znaczenia. Cokolwiek powinno stać się z nieszczęsną śliwką, z pewnością nie jest to zjawiskiem pozytywnym. I tak uzależniłam się już od słoiczka. Zrobiłam to świadomie. Sama zdecydowałam o tym, że zanurzę się w kompocie, choć doskonale wiedziałam, co się za tym kryje. Byłam gotowa ponieść wszelkie konsekwencje. Myślałam o karnym bólu, potwornej tęsknocie, rosnącej pustce – brałam pod uwagę nawet depresję, ale przez myśl nie przeszło mi ewentualne szaleństwo! Nie zdawałam sobie sprawy, że zanim rosnące nadzieje przywloką za sobą rozczarowanie, spowodują wariactwo! Obsesję! Głupotę! Każda iskierka nadziei sprawia, że ogarnia mnie błoga euforia – ognisko radości. Czekam aż spadnie deszcz, który ugasi ten niebezpieczny ogień, jednak nic takiego się nie dzieje. Pojawia się jedynie coraz więcej iskierek, które już niebawem spowodują pożar! Późniejszy deszcz nie będzie już w stanie ugasić żywiołu – utracę zmysły! Pielęgnowany latami zdrowy rozsądek całkowicie spłonie, a mnie nie pozostanie już nic, poza obsesją. To niezdrowe! Należy zapobiec płomieniom natychmiast, tylko jak tego dokonać, kiedy jedyny strażak, który zdolny byłby zapobiec katastrofie, wciąż nie zdaje sobie sprawy z zagrożenia? A przecież płomienie pochłoną także jego…

„Gdyby tak miała mnie gdzieś… albo jeszcze lepiej – gdyby nie życzyła sobie, żebym się do niej zbliżał. O ile łatwiej byłoby mi wtedy trzymać się od niej z daleka!”

Fragment „Przed świtem” Stephenie Meyer.

Och, Jacobie, dlaczego jesteśmy do siebie tak łudząco podobni?

"Każdy nowy dzień rodzi nowe paranoje."

Zamiarem napisania tej notki było dokładne przedstawienie kilku ostatnich dni. Nie żeby to kogoś interesowało, ale miło po latach przeczytać jakie życie było niegdyś ciekawe. Co paradoksalne, robimy to nieustannie. Dziś z uśmiechem wspominam dzień wczorajszy, ubolewając jednocześnie nad tym, że się zakończył – najprawdopodobniej jutro zachowam się identycznie. Nie potrafię docenić chwili obecnej, rozpamiętując przeszłość. Wciąż czegoś mi brakuje, uparcie gonię w poszukiwaniu szczęścia, choć niejednokrotnie mam go tuż przed nosem. Bywa, że wracając pamięcią do dni kiedy rozpaczałam, wybucham nerwowym śmiechem. Miałam wszystko czego było mi potrzeba, a pomimo tego stan depresyjny powracał na okrągło. Za kilka lat zapewne zrobię to samo. Rozsiądę się wygodnie przed komputerem, rozpocznę czytanie starych postów i… zdziwię się, jaką byłam skończoną idiotką. Mam dryg do narzekania. Choć określenie „dryg” nie oddaje w pełni serca, jakie wkładam w użalanie się nad swoim podłym losem – „talent” brzmi znacznie lepiej. Tak czy owak, cały ten wstęp jest jedynie próbą usprawiedliwienia swojego szarego nastroju. Nie mam zielonego pojęcia co go spowodowało – wróciłam z pięknego spaceru, w piękną pogodę, z pięknymi planami na wieczór (o ile można tak nazwać upicie się z T.Z ;P), a kąciki moich ust wciąż wykrzywiają się w nieodpowiednią stronę. Właściwie domyślam się jaka może być tego przyczyna, ale… to przecież śmieszne. Absurd! Czy to możliwe, że popełniłam ten sam błąd już drugi raz? Wpadłam we własną pułapkę? To graniczy z szaleństwem…

Póki co, zakończę na wstępie.

Już jutro na blogu –

Jak poderwać dziewczynę? Gdzie wyjechać na wakacje? Czy muchy są wstanie zjeść człowieka? Czy pająk umarł? Gdzie warto uczyć się ekonomii? Czy postanie konstytucja Nofdix’u? 

Czekajcie z niecierpliwością! ;P

Tę nokę dedykuję wszystkim, którzy do mnie pisali, bym ich w niej umieściła a potem uśmierciła.

Czujecie, że nie pasujecie do tego świata? Macie ochotę odizolować się od ludzi i zamknąć w małej komórce? Marzycie, by na waszym czole pojawił się tajemniczy znak, który udowodniłby innym Waszą wyjątkowość? Jeśli, na choć jedno pytanie odpowiedzieliście twierdząco, mam zaszczyt polecić Wam serię książek, po przeczytaniu których poczujecie się znacznie lepiej!
Główna bohaterka, Zoey, ma zaburzenia natury zarówno moralnej, jak i fizycznej. Jest adeptką (uczennicą) w szkole dla wampirów. Włada pięcioma żywiołami (ziemią, ogniem, wodą, powietrzem i duchem), które spełniają każdą jej zachciankę (np. kiedy ma ochotę zabić kilku kolesi). Niestety, nikt nie nadał jej żywiołu mózgu, dlatego też życie głównej bohaterki bardzo się komplikuje. Zakochuje się w Ericku (który ma obleśne, czarne loczki i jest najpopularniejszym chłopakiem w szkole - standard), jednak uzależnia się też od Heatha (kompletnego ułoma, ale przynajmniej blondyna). Okazało się, że dwóch potencjalnych kochanków jej nie wystarcza, dlatego postanowiła wdać się w romans ze swoim nauczycielem. W przerwie między ratowaniem świata i naprawianiem swojej zmartwychwstałej przyjaciółki (która śmierdzi), straciła dziewictwo. Okazało się, że mężczyzna jej marzeń (Loren) wykorzystał ją, więc nazwała go „palantem”. Nie ma to jak cięta riposta. Jej zła nauczycielka uknuła plan, by skłócić ją z najlepszymi przyjaciółmi, których znała już całe dwa miesiące! Ku zdziwieniu czytelników, udało się! Zoey utraciła zaufanie ludzi, którzy tak bardzo ją kochali. Najlepszym dowodem ich miłości są prezenty urodzinowe, których ponoć szukali całe wieki (biorąc pod uwagę staż ich znajomości to bardzo prawdopodobne), mianowicie : szklana kulka z bałwanem w środku, chusta z wyhaftowanym bałwanem, buty w choinki (przyjaciółka bardzo żałowała, że nie wiedziała o motywie bałwana) oraz naszyjnik z… uwaga, uwaga, któż by przypuszczał - bałwankiem. 

Warto wspomnieć, że akcja dwóch pierwszych książek, rozgrywa się w przeciągu dwóch miesięcy. W ciągu pierwszego zdążyli pokonać wszelkie zło i rozwiązać setki fascynujących zagadek, w drugim zaś siedzieli i nie robili nic. Cóż za kreatywność ;)

O to kilka cytatów, które idealnie obrazują świetność opisanej książki :

* Scena, w której chłopak Zoey (Erick) namiętnie całuję bohaterkę i wkłada jej rękę pod bluzkę. „ Testosteron był niemal widoczny w powietrzu […]. Przysięgam, że teraz wcale bym się nie zdziwiła, gdyby walnął mnie w głowę, powalił na ziemię i zaczął wlec za włosy.” Hmm, najwyraźniej mamy nieco odmienne wizje romantycznej sceny xD

*” - Czy to nasza wina, że liżecie się na widoku? – odparowała Erin.

- Moim zdaniem to nawet słodkie – zauważył Damien, otaczając Jacka ramieniem, gdy obaj schodzili po szerokich schodach internatu.

- To ty jestes słodki - powiedzial Jacek.

- Bliźniaczko, chyba zwymiotuję. A ty? – zapytała Shaunee.

- Mój paw już rozpościera skrzydła – obwieściła Erin.”

* „ - O rany, znów żołądek mi bąbelkuje – oznajmiła Shaunee.
- Zaraz odstawię małe rzygano – zawtórowała jej Erin”

Te dziewczyny ewidentnie mają problemy trawienne.  

* „Z potworną fascynacją, zwykle zarezerwowaną dla gapienia się na wraki samochodów, patrzyłam jak mama otwiera pudełko.” Hmm, tak wraki samochodów są fascynujące!



Z przyczyn oczywistych (potwornego lenistwa) po więcej wspaniałych cytatów (a zapewniam, jest ich mnóstwo) skieruję Was do książki.

Warto było wstać o tak nieludzkiej porze, jaką jest godzina 9.30 (prawie 9.00!!!), by udać się na spóźnioną premierę „Wybranej”. Czytając ją, można odnieść wrażenie, że upadło się już na samo dno, jednak z pewnego niewiadomego powodu – naprawdę wciąga.

"Bardzo późno zdobywamy się na odwagę wiedzenia tego, co wiemy."

Łatwo jest przeoczyć swoją szansę. W klasie drugiej flirtowałam z niejakim panem D. Nie, to nie było nic poważnego. Właściwie określenie „to” jest zbyt śmiałe. Zaledwie zalążek flirtu. On – blondyn rzucający idiotycznymi żartami, kochający muzykę rockową i metal, dumny posiadacz glanów i nieśmiertelnej (dosłownie, to ile przeżyła graniczy z cudem) kostki. Ja – zdecydowanie zbyt nieśmiała, brzydka, zakompleksiona, cicha dziewczynka, o włosach niczym stok spalonego siana. Cóż, może to właśnie mój ówczesny stan zadecydował o odpuszczeniu sobie tej, jakże ciekawej (tak, to zdecydowanie najtrafniejsze określenie) znajomości.
Od tamtego czasu minęło niemal pięć lat. Z braku popołudniowych zajęć, zajrzałam na popularny portal zwany naszą klasą. Pan D dodał nowe zdjęcia. Trzeba przyznać, tak jak ja, nie przypominam już dawnej zakompleksionej dziewczynki, tak i on zmienił się w każdym najdrobniejszym calu. Glany zrobiły miejsce nowiutkim butom firmy Nike, a okazałe blond pasma po prostu… zniknęły! Oczywiście, wciąż pozostał blondynem, jednak to zdecydowanie inny typ (nie, nie mój). Stał z rozciągniętym nad głową szalikiem drużyny Lech Poznań i obejmował łysego kolegę.
 „Co zrobiłeś z moim Darkiem???” automatycznie wystukałam w polu przeznaczonym na komentarze, jednak szybko się opamiętałam i skasowałam treść. Dlaczego nie umówiłam się z nim, gdy był jeszcze boski? Na co czekałam? Może nie w każdym wypadku określenie „w gorącej wodzie kąpany” ma wydźwięk negatywny. Zdarzają się sytuacje, w których oczekiwanie prowadzi jedynie do zawodu. Lepiej żałować pomyłki, niż tchórzostwa. 

PS. Na specjalne życzenie jednej z moich ulubionych czytelniczek, już wkrótce pojawi się notka o niegrzecznej Zoey! Czy straci dziewictwo? Czy Erick dowie się o Lorenie? Czy obnaży się przed własnym nauczycielem?! Czy pokona złą Neferet? To ostatnie chyba mniej istotne ;)

"Szczęście można znaleźć w najmniejszym ziarenku pustynnego piasku..."

Email. Prawdziwy, wysłany spontanicznie kilka dni temu. Sentymentalne brednie, sprawiające, że życie nabiera barw. Dziękuję adresatowi i każdemu, kto mógłby się z nim utożsamić.

***

Kochany przyjacielu, coś mnie podkusiło… Trudno określić. Chciałam porozmawiać z kimś zaufanym, a jednocześnie nie miałam ochoty, by mówić. Bo właściwie o czym? Permanentne powtarzanie tych samych treści nie prowadzi ku dobremu. W każdym razie, gdzieś musze - t o - z siebie wyrzucić. Nie określiłam jasno tematu, ale czy - t o - da się klarownie określić? Zrozumiesz, co miałam na myśli. Wiem, że zrozumiesz. Tytuł? Może powinnam nadać. Niech będzie. Czy oczekuję rady? Bardziej wsparcia, cokolwiek jest - t y m - w czym tkwię.


Nie wiem czym - t o - jest. Łapie mnie nagle, gdy przed oczami mignie światełko nadziei, łapie mnie, gdy słyszę znajomy dźwięk, gdy przed oczami przebiega siedem znajomych liter. Gonią się, a każda przegrana łapie za rękę kolejną, tworząc przeklęty, choć tak miły oczom napis. Nazwę, imię a może zaklęcie? Magiczny wydźwięk sprawia, że nogi bezwładnie miękną w kolanach, więc wolę patrzeć. Patrzeć i milczeć. Czuję jak każda kolejna sylaba wyżera mnie od środka, niczym bakteria. Powinnam się jej pozbyć, jednak przyzwyczaiłam się już do ciągłego „przeziębienia”. Zawsze znajdzie się ktoś, kto w potrzebie udzieli chusteczki (dziękuję). Mam oparcie, a choroba nie jest śmiertelna. Choć napełnia mnie lękiem przed ewentualnymi komplikacjami, pozwala też docenić dar życia. Leżąc na trawie, wdychając świeże powietrze, moknąc w deszczu, czy choćby podziwiając widoki kryjące się za brudną szybą autobusu – czuję, że ja, Anna, naprawdę istnieję. Wyczuwam swój puls, nie tyle fizyczny, co bardziej duchowy. Radość miesza się z rozczarowaniem, jednak którakolwiek z emocji byłaby mi bliższa, to wciąż emocja. Surrealne, a jednak rzeczywiste poruszenie.
Pewnego dnia melodyjna barwa głosu „nazwy” sprowadzi klęskę. Jednak nie sposób pozostać głuchą. Masochistą jest człowiek, który choć potrafi zapobiec nieszczęściu, wytrwale wyczekuje jego nadejścia. Mało kto zwróci uwagę na rozkosz, jaka wiąże się z wypatrywaniem owej zguby. Doskonale wiem, jak powinnam się zachować, co mówić, a czego się wyrzekać, ale jak mogę świadomie pozbawić się tego, co uczłowiecza?
Każda sekunda, każdy skradziony uśmiech to kolejny krok ku katastrofie. Każdy nerw mojego ciała błaga o jeszcze, choć nie odnosi żadnej korzyści. Bakteria przenika najdrobniejsze komórki, a organizm choć stara się bronić, choć odczuwam rosnącą gorączkę, nie jest w stanie - t e g o - powstrzymać.
Nie wiem czym - t o - jest. Łapie mnie nagle, gdy przed oczami mignie światełko nadziei, łapie mnie, gdy słyszę znajomy dźwięk, gdy przed oczami przebiega siedem znajomych liter. Pewnego dnia uścisk okaże się zbyt mocny, pewnego dnia zostawi krwawe ślady. Jednak kiedy spojrzę na bliznę, przypomnę sobie jak wielką przyjemność czułam, gdy umacniał się uścisk. Bywa, że ludzie umierają nie zaznawszy nawet namiastki radości, jaką daje pogłębianie się w tej niedoli. Nie ważny jest cel, ale przemierzona ku niemu drga. Wykradanie kolejnego uśmiechu, wyczekiwanie na kolejną gonitwę sylab, kolejne płonne / realne marzenia. 

Błoga tragedio, śmiało prowadź mnie ku sercowej apokalipsie.

Błoga tragedio, trwaj.

Przyjacielu, pamiętaj, że "nawet jeśli tak jest, jeśli już go straciłam, zyskałam jeden dzień szczęścia. Świat jest, jaki jest, i każdy dzień szczęścia graniczy niemal z cudem." 

Twoja,
Anna.

"Małe kłamstewko wypowiedziane tonem nie znoszącym sprzeciwu. To właśnie ono zamknęło mi usta."

- Oddaj kartkę! – wrzasnęła jędzowata S., zorientowawszy się, że ściągam. Nieco zbita z tropu podałam jej wpół wypełniony arkusz. Powinnam była przeprosić? Co właściwie robi się, gdy ktoś nakryje nas na oszustwie? Robiłam to już miliony razy, ale przecież nikt wcześniej nie zauważył. Miałam setki pomysłów, dotyczących wykonania „magicznej karteczki”, ale nigdy nie zastanawiałam się nad ewentualnym przyłapaniem. Z każdym sprawdzianem spisywałam coraz odważniej, bo skoro nikt nie reaguje, to nie może być takie złe, każdy ściąga. Dopiero siedząc nad pustą ławką, zdałam sobie sprawę z popełnionego błędu. Dlaczego to zrobiłam? Brak wiedzy? Skądże, przecież uczyłam się tych idiotycznych słów przez cały miniony wieczór. Mała karteczka miała być jedynie pomocą, w razie „gdyby” - bo przecież zawsze miałam jakąś rezerwę. Nikt dotąd nie zgłosił sprzeciwu. Nikt nie oglądał moich rąk, nikt przeszukiwał piórnika, nikt nie stał nad głową. Skoro nie stał, mogłam robić to, na co miałam ochotę, a ochotę miałam na dobrą ocenę, będącą efektem minimalnego wysiłku. Dopiero teraz, patrząc na skupienie znajomych, piszących sprawdzian, zrozumiałam, że zrobiłam coś nie tak.
Ściąga jest tu jedynie symbolem grzechu. Ile razy już robiłam to, czego nie powinnam była, jednak brnęłam dalej, ponieważ dotąd nie poniosłam żadnych konsekwencji błędnego wyboru? Kiedy raz udało mi się ściągnąć, pozostając niezauważoną, robiłam to ponownie – „przecież nic złego się nie stało”. Często nie zdajemy sobie sprawy z własnego oszustwa. Permanentne wykonywanie tej samej, nieodpowiedniej czynności, sprawia, że przyzwyczajamy się do niej, a tym samym przestajemy zauważać jej złą stronę. Nieraz zadawałam sobie pytanie, jak to możliwe, że człowiek z zimną krwią zabija drugiego istotę? Jak można dopuścić, by mąż bił żonę, czy też lekarz notorycznie brał łapówki? Dopiero siedząc w felernej ławce i patrząc w oczy rozzłoszczonej nauczycielki, zrozumiałam jak brzmi celna odpowiedź. Kiedy człowiek raz zrobi coś bezkarnie, pewne jest, że uczyni to ponownie, bez z względu na to, jak straszny wydaje się ów czyn. Skoro nie otrzymał żadnej kary, może następna próba także się powiedzie, skoro nikt nie protestuje – może nie jest to złe? Wpadamy w pułapkę nieświadomego fałszu. Nigdy nie przyznamy się przed sobą, że – ja (miejsce na imię) umyślnie okłamuję i jestem oszustem, dlatego błędne koło po raz kolejny zatoczy krąg. 

"Nadzieja - marzenia i oczekiwania zawinięte w jedną paczkę."

Siedzę w przyciemnym pokoju. Włącznik światła znajduje się zbyt daleko, by ruszyć mój rozpieszczony tyłek i wdusić magiczny przycisk. Wokół leży stos pomiętych kartek, brudny talerz z resztką babcinej sałatki i puste opakowanie po czekoladzie. Zabijam minuty, czekając na nadejście T., jednak w rzeczywistości jest to tylko wyczekiwanie na kolejne czekanie. Aż nadejdzie, aż zabawi, aż zamilknie, aż pójdzie, czy też w końcu wróci. Taki mój wieczny stan zawieszenia. W gruncie rzeczy marzę, by się zakończył. By chłopak wreszcie zrobił coś, co przyniesie kres znudzeniu, a jednocześnie zrodzi zauroczenie – stan euforii – czyli kolejnego wyczekiwania, jednak smakującego, niczym truskawka z bitą śmietaną, a nie kwaśna cytryna.
Można siedzieć w zaśmieconym pokoju i pisać kolejną, nie wiele znaczącą notkę, lecz na miliony możliwych sposobów. Kto by pomyślał – właśnie wykonuję tę samą czynność, którą wykonywałam przed wyjazdem nad morze, odwiedzeniem braci K., czy też pierwszym dniem w nowej szkole. Nawet najbardziej mozolne działanie może wiązać się z niecodzienną przyjemnością – to zależy co się za nim kryje. Tym razem rutyna.

"Jeżeli piękno zasługuje na potępienie 
Jeżeli mądrość potęguje jedynie zło
Jeżeli szczęście jest przeszkodą dla zbawienia

To osądzi mnie bezduszna wieczna noc."

5 kwietnia 2010

"Lepiej żeby mnie nienawidzili takim jakim jestem , niż kochali kogoś kim nigdy nie będę! " Kurt Cobain

Życie bez dokładnie zarysowanych granic zaczyna mi się udzielać. Żyłam tak, mając 14, 15 lat i czułam się wspaniale – można powiedzieć – emanowałam radością. Z czasem „dorosłam”, a więc pewne zachowania „nie wypadały”. Cóż, postanowiłam porzucić wszelkie zahamowania i podążać prostą drogą ku szczęściu. Żadnych skrótów, ślepych uliczek, czy skrzyżowań. Zwykle to ja sama komplikowałam sobie życie. Oczywiście, stało się to już nawykiem, a więc metamorfoza nie nastąpi gwałtownie, jednak stanowczo mogę stwierdzić, że podążam w odpowiednim kierunku. Kiedy będę miała ochotę zadzwonić do pana M, G, czy jakiekolwiek innego – zrobię to bez zbędnych przemyśleń. Kiedy będę miała ochotę wyjść z domu w moich boskich, nowiutkich conversach i nałożyć do nich mało pasujące ubranie - zrobię to. Kiedy po raz „n-ty” moje zdanie odbiegać będzie od zdania większości – wypowiem je. Jeśli ktoś nie akceptuje mnie takiej jaką jestem, należy wykreślić go z wewnętrznej listy znajomych, nawet jeśli wiązać się to będzie z nieproszonym uczuciem zawodu. 

Po każdej nocy nastaje dzień.

1 kwietnia 2010

"Bóg wysłuchuje tych, którzy błagają o łaskę zapomnienia dla nienawiści, lecz głuchy jest na głos tych, którzy chcą uciec przed miłością."

Zadziwię Was dzisiejszym tematem, bo choć jak zwykle związany jest z nieszczęsnym uczuciem – miłością, wplotę także nowy wątek. Dotąd unikałam tego typu wypowiedzi, gdyż są to delikatne, powiedziałabym - dla każdego indywidualne, kwestie. Szczerze wierzę, że nikogo nie urażę swoją opinią. 

Siedziałam w zimnym kościele. Mozolne powtarzanie świętych formułek stopniowo odciągało moje myśli z dala od miejsca, w którym się znajdowałam. Problem nie leży w braku wiary, czy chęci do jej okazywania, a jedynie rosnącym znudzeniu. Dublowanie tych samych słów, od 19 lat, nie budzi już wielkiego zainteresowania. A jednak, nadzieja, że tym razem będzie inaczej, po raz kolejny wzięła górę nad logiką. 
Z zamyślenia wyrwał mnie podniosły głos misjonarza, „Nie byłem pewien, czy się tu dziś zjawię, zapewne podobnie, jak wielu z was. Jednak jestem, być może pan Bóg miał w tym jakiś cel. Może to rodzaj przeznaczenia. Nie mnie osądzać jego wyroki. Temat dzisiejszych rekolekcji jest dość złożony i nie należy do najprostszych”, patrzył na mnie wnikliwym wzrokiem, niczym wróżbita, chcący sprawić wrażenie mądrzejszego, niż jest w rzeczywistości. Cóż, biorąc pod uwagę, to jak trafnie odgadł moje myśli, poskutkowało. „Pomówmy o miłości”, odwrócił wzrok, poczym kontynuował, „Miłość – uczucie trudne, niezwykłe, a przy tym nader skomplikowane. Nikogo nie da się zmusić do miłości. To bez znaczenia, czy mówimy o babci, tacie, mężu, czy przyjacielu. Prawdziwie kochamy wtedy, kiedy dajemy drugiej osobie wolność, przestrzeń niezbędną do swobodnego oddychania. Każdy człowiek wyznacza sobie indywidualne granice. Jedni potrzebują bliskości, inni wolą zachować dystans, sztuka polega na pełnej akceptacji warunków drugiej osoby. Jeśli wybranek nie chce dać nam tyle miłości, ile oczekujemy, naszą powinnością, jako ludzi p r a w d z i w i e kochających, jest uszanowanie jego woli, czy też natury. Kochać to być, a nie posiadać. Kochać to akceptować, a nie wymagać. Kochać to cierpieć z wiecznego niedostatku tego właśnie uczucia. Brzmi okrutnie, jednak takie są realia. Cierpimy, bo nie jesteśmy dostatecznie kochani. Każdy z nas może śmiało powiedzieć „daję miłość, ale nie dostaję jej w zamian”, nie tyle ile bym pragnął. Samo słowo „pragnienie” skrywa tajemnicę. Jezus, umierając na krzyżu mówi „pragnę”. Święta Teresa interpretowała to jak apel, prośbę o miłość. Syn Stworzyciela ginie na krzyżu, ż e b r z ą c o nasze uczucia. Bóg zesłał go na świat, gdyż martwił go brak naszej wzajemności. Wiedział, że żadne pioruny, powodzie, czy plagi, stanowiące świetną karę, nie są w stanie wzbudzić w nas miłości. To jedyne uczucie, które, o ile nie wyjdzie z naszej inicjatywy, nie okaże się prawdziwe. Jednak, pomimo permanentnych starań, wciąż nie potrafimy odwzajemnić jego miłości, dlatego też nieustannie cierpi. To samo dotyczy nas. Dopóki nie nauczymy się wzajemnie miłować, oraz żyć tak, jak chcielibyśmy, by żyli inni, nie przestaniemy odczuwać bólu, spowodowanego brakiem wzajemności. Nie trudną sztuką jest uszanować starania, ale szczerze pokochać tego, który się stara.” Amen.
Wnioski? Miłość to cholerna pomyłka, drobny mankament, który zdarzył się Bogu przy tworzeniu ludzi. Odrobine zbyt wiele hormonów. Skoro ON żebrze o miłość, to czy MY mamy choć cień szansy, by ją dostać? Osobiście nie równam się z Bogiem – jeśli istnieje. A jednak, nagle poczułam ogromne podobieństwo. Wciąż żywię nadzieję, że nie to sugeruje pismo święte, pisząc „stworzono człowieka na podobieństwo Boga”. Pewnie nad interpretuje – jak zwykle – ale gdzieś musi przecież istnieć odpowiedź na moje, nie zadane tu, aczkolwiek oczywiste pytanie.
22 marca 2010

"I to jest tylko we mnie, czego nie ma."

Trzasnęłam drzwiami. 
- Idę do kina! – wrzasnęłam, mimo że chłopak udawał zbyt zamyślonego, by dosłyszeć moje słowa. – Idę – powtórzyłam – T E R A Z !!! – Ogarnęła mnie niepojęta obsesja, by choć raz zrobić coś, czego naprawdę pragnę. Już nie liczył się pomysł na spędzenie poniedziałkowego wieczoru, czy urodziny obecnego tam chłopaka. Postawiłam sobie cel, który za wszelką ceną chciałam osiągnąć.

Gdy ochłonęłam, zdałam sobie sprawę z absurdu sytuacji, w jakiej się znalazłam. Dotąd myślałam, że moje kruche życie opiera się na ideach Epikura – podstawą egzystencji jest dążenie do przyjemności, jednak spotyka się ono z gromem rozczarowań, wynikających z faktu, że musimy dokonać wyboru, pomiędzy jedną, a druga, nigdy nie przekonawszy się, czy odrzucona przyjemność nie okazałaby się lepsza.
Dziś okazało się, że bardziej niż mądrego Epikura, przypominam postać literacką, szaleńczego Makbeta. Pójście do kina stanowiło dla mnie cel – wybór, którego dokonałam, a zarazem przyjemność, której pożądałam. Pozornie mało znacząca kwestia, dla mnie stanowiła dowód, a zarazem odpowiedź na pytanie – czy potrafię kierować swoim życiem? Gdy okazało się, że nie wszystko układa się po mojej myśli, wpadłam w szał. Skoro człowiek nie jest w stanie samodzielnie zdecydować, jak spędzi wieczór, to czy jest w stanie wybrać życiową drogę, jaką podążać będzie przez resztę swoich nędznych lat?
Makbet zabił nie tylko po to, by stać się królem, ale też po to, by potwierdzić samego siebie. Świadomie wybrał on pomiędzy Makbetem, który lęka się zabić, a tym, który zabił. Jednak jego wybór był absurdalny, gdyż w żaden sposób nie był w stanie pokierować swoim losem, czy też zdecydować o własnej tożsamości. Wybrał, choć wybór ten w rzeczywistości w ogóle nie istniał. Bohater zabił, zaś my, choć nie posuwamy się do tak radykalnych kroków, poprzez podejmowanie codziennych decyzji, upodobniamy się do niego. Staramy się zdobyć konkretny zawód, uwieść mężczyznę, dostać się na wymarzony kierunek, czy choćby świadomie wybrać film, jaki zechcemy obejrzeć w kinie. Stwarzamy wrażenie ludzi, potrafiących zapanować nad swoim życiem. „Zobaczcie, mam wymarzoną pacę! Sama o tym zadecydowałam, samodzielnie ją wybrałam, dziękuję samej sobie!”. Czy istnieje większa bzdura?
Ilu niepowodzeń potrzebujemy, by w końcu zrozumieć, jak niewiele zależy od naszej ingerencji, a bardziej od przypadku, zrządzenia losu, bądź Boga, o ile zakładamy jego rzeczywiste istnienie? Dlaczego z takim uporem, nie chcemy przyznać się do własnych słabości? Maskowanie strachu, czy niepewności nie pociąga za sobą wyzwolenia. Najwyższa pora zaakceptować siebie takimi, jakimi jesteśmy - czymkolwiek jesteśmy. Porywanie się z motyką na słonce nie sprawi, ze poczujemy się lepiej, a jedynie udowodni, jak niewiele znaczymy w niezmierzonym wszechświecie. 

- I co, poszłaś sama do kina? – nieśmiało zapytał chłopak.
- Nie, trochę przesadziłam. Uparłam się, by pójść tam dzisiaj, nie wiem co we mnie wstąpiło. – odpowiedziałam z nieukrywanym zakłopotaniem. – Poczekam na lepszy moment, nie wszystko zależy ode mnie i moich zachcianek.

"Życie jest cieniem ruchomym jedynie
Nędznym aktorem, który przez godzinę
Pyszni i miota się po scenie, aby umilknąć później na zawsze
Jest bajką opowiedzianą przez głupca, pełnego
Furii i wrzasków, które nic nie znaczą."
W. Szekspir

15 marca 2010

"Permanentne siódme niebo."

Spojrzenie przeszywające niczym strzała zabliźnione już serce,
Usta w grymasie uśmiechu, kuszące niewinną świeżością,
Intelekt męski, aczkolwiek z różaną nutą kobiecej wrażliwości,
W opałach ochrania łagodną dłonią,
Jednak ręki pilnuje niczym dziewiczego skarbu,
Tajemnicy owianej nietykalnością,
Sekretu wetkniętego w złoty sejf,
Schowanego na dnie, nader szybko bijącego serca.
A.G.

O to czym dla mnie jest, bądź nie jest miłość. Uczucie najwyższego, nieosiągalnego, choć tak przystępnego formatu.

" Na skrzyżowaniu słów niewypowiedzianych..."

Już wkrótce powrócę do ośrodka. Czuję to w kościach. Dzięcioły zastukają w drzwi, a w nagrodę za poranny bieg, organizowane będą dyskoteki i wyjazdy do muzeum. Najromantyczniejszą chwilą okaże się dwugodzinna ucieczka pod most, a popularną rozrywką gry planszowe Maciusia. Będzie genialnie!!!

Chwile, do których tęsknimy, to najczęściej te, którym nigdy nie udało się wydostać poza sferę naszej wyobraźni. To smutne, bo świadczyć może o braku samospełnienia, jednak pomimo to, nieustannie tworzymy nowe, surrealne wizje szczęścia, do których uśmiechamy się tuż przed zaśnięciem.

Każdy z nas posiada własny, poniekąd graniczący z rzeczywistością świat, który na ogół wywołuje euforię. Rzeczywiste są zaledwie fundamenty, to co magiczne, tkwi w nie wypowiedziach zdaniach, przerwanych snach i przekreślonych zapiskach. Wiele wydarzeń nigdy nie doszło do skutku, jednak satysfakcję sprawia samo wrażenie, że JA, szary człowiek, mogłem to uczynić. Nigdy nie przeżyłam żadnej z opisanych w starym opowiadaniu scen, ale doskonale poznałam każde opisane w nim uczucie. To wystarczy, by czerpać radość nawet z najkrótszego zdania.

1 marca 2009

"Nigdy nie będziemy jak Bonnie & Clyde, ani orłem ani reszką..."

Przeraża mnie własny pesymizm. Może podła zima zabiła resztki wiosennych nadziei, a może to ja sama? Każdy dzień zdaje się być idealny – aż do wieczora. Za oknem zapada mrok, w pustym pokoju nastaje denerwująca cisza. Włączam gg w poszukiwaniu kogoś, kto zakłócił by ten wkurzający spokój. Tylko po co? Słowa są ulotne. To bez znaczenia, czy je wypowiadamy, czy też zapisujemy. Wyblakną. „I nie opuszczę cię aż do śmierci” – gdyby tak pusta deklaracja mogła gwarantować szczerość, życie byłoby dużo prostsze. Pewnie sama je sobie komplikuje, jak zwykle. Nie byłabym sobą, gdybym nie postawiła sobie kilku zbędnych przeszkód, na i tak już zawiłej drodze do szczęścia.
Wymyśliłam sobie mały, Nofdowo-Czikitowy – wręcz utopijny świat, w którym nie ma miejsca na rozgoryczenie codziennością. Czekam aż „bananowy” sen, w końcu się ziści, jednak czy czekanie na coś tak abstrakcyjnego, ma jakikolwiek sens? Odnoszę dziwne wrażenie, że z całej szczęśliwej, marzącej o własnym towarzystwie czwórki, zostałam już tylko ja.
Czeka mnie świetlana przyszłość (łudzę się, że tak właśnie będzie). Co innego mogłoby spotkać ładną, inteligentną, młodą dziewczynę? Wymarzona praca, przystojny mąż, wesele, dwójka niesfornych dzieci. Wciąż mam szansę. Tylko na cholerę mi cała ta przesadnie idealna lista, jeśli stracę przy tym to, w co uparcie wierzyłam? 
Każdy z Was, kochani przyjaciele, już zorientował się, że długotrwałe przyjaźnie nie mają żadnej przyszłości. Kontakt z czasem staje się mniejszy, mniejszy, mniejszy i mniejszy, aż pewnego dnia (przy odrobinie szczęścia) ogranicza się do standardowego „Część, co słychać? Jak dzieci? Już chodzą do szkoły?”.
Do cholery,  nie zgadzam się!
Pozwólcie mi udowodnić, że nie wierzyłam w błahe wartości…

***
Załączam kolejne wydanie „Pisma Nosem”, zawierającym felieton mojego autorstwa. Kilka zdań dodałam, kilka wycięłam, jednak uważni czytelnicy rozpoznają tekst…

Pamiątka po „Dyplomatorium Dziennikarskim”. Szkoda, że rzeczywisty dyplom dopiero w kwietniu. 

(załącznik pozostał na innym blogu - chętnym podeślę).

24 lutego 2010

"Kto z tego napięcia pierdolnie ze szczęścia?"

Siedzę w ciasnym spokoju. W powietrzu unosi się delikatny zapach słynnego napoju energetycznego – Red Bull. Ponoć dodaje skrzydeł. Cóż, niestety nie wyfrunęłam z dusznego pomieszczenia, a notatki dotyczące epoki romantyzmu wciąż wołają „przeczytaj nas”. Tak, z pewnością jedyne czego teraz potrzebuję to zgłębiać tajniki prowidencjalizmu, by później odszukać go w jakimś gównie Krasińskiego. Lubię polski. Kocham dramaty romantyczne. Dzięki wrodzonej empatii, doskonale wczuwam się w sytuacje obłąkanych miłością bohaterów. A może to nie dzięki empatii? Tak czy siak, mam już serdecznie dość. Nie filozofii, nie tragizmu – a przymusowej nauki. Jak, do cholery, znaleźć czas na przygotowanie prezentacji maturalnej, kiedy zawracają mi dupę monotonnymi powtórkami? 
Chyba wypiłam za dużo bąbelków…
17 lutego 2010

"W końcu wszystkie uczucia i wszystkie myśli prowadzą do złudzeń."

Usiadłam przy stoliku. T. udał się do kasy, by zamówić jedzenie, a ja znużona długim czekaniem, rozglądałam się po zatłoczonej restauracji. Mój wzrok przykuła siedząca niedaleko, ubrana wyjątkowo ekstrawagancko dziewczyna. W ręku trzymała czerwony szkicownik, w którym, jak dało się wyczytać z jej ruchów, nieśmiało stawiała kreski. Co pewien czas, spoglądała na zajadającego frytki mężczyznę. Pomimo sędziwego wieku i znienawidzonej przezemnie brody, owy pan rzeczywiście miał w sobie coś, co potrafiło przykuć uwagę. Być może, zauroczona nim dziewczyna była studentką akademii sztuk pięknych, lub też jednym z wolnych strzelców, wyznających zasadę braku zobowiązań i oddających się wyłącznie pasji. Być może zakochała się w starszym mężczyźnie i chcąc uchwycić magię chwili, w postaci rysunku, przelewała emocje na papier. Gdyby okazało się to prawdą, jej miłość z góry skazana byłaby na straty, gdyż mężczyzna zdawał się być obojętny. Nieskończona miłość, uczucie przepełnione błahą nadzieją i mimowolną naiwnością, toczyło walkę z nieugiętą, chłodną rzeczywistością. Biedactwo, pomyślałam. 
Zrezygnowana odwróciłam wzrok. Siedziałam pod ogromną ścianą, na której wisiało kilka starannie oprawionych zdjęć. Jedno z nich przedstawiało człowieka, starającego się przeskoczyć kałużę. Nie byłoby w tym niczego dziwnego, gdyby nie przesadzona wielkość wody. Postać wyglądała na świadomą absurdu wyzwania, jednak pomimo tej wiedzy zaryzykowała. Nie istotny był strach przed pomoczeniem, pobrudzeniem ubrań, czy końcowym przeziębieniem. Osoba ta nie obawiała się podjąć ryzyka, ponieważ wiedziała, że największą porażką jest tchórzostwo. Prawdopodobnie skok zakończył się mokrą klęską, jednak jeśli nigdy nie podejmiemy, teoretycznie przegranej walki, nie dowiemy się, czy tym razem życie nie przyniosłoby niespodzianki. Patrząc na wspomniane czarnobiałe zdjęcie, można odnieść wrażenie, że skaczący człowiek został obdarowany niewidzialnymi skrzydłami, pomagającymi mu w bezpiecznym dotarciu na brzeg . Czy macie pewność, że tak właśnie się nie stało?
Raz jeszcze spojrzałam na młodą malarkę. Dlaczego jej wyimaginowaną historię uznałam za tragiczną? Istnieje szansa, że los okaże się przychylny. Zależy to tylko od jednego czynnika – odwagi . 
- Kochanie, przepraszam, że tak długo. Zgłodniałaś? – T. powrócił, przerywając ciąg moich zagmatwanych myśli i z dumą postawił tackę na stole. – Nie wiem czy to lubisz, ale zaryzykowałem.

- Słusznie. – obdarzyłam go subtelnym uśmiechem.

4 stycznia 2010

"Matematyka nie posiada symboli na mętne myśli."

Przypadkiem natknęłam się na mądry cytat :
“Nie rozcinaj tego, co możesz rozplątać.”

I tu uwaga!
O ile nie chodzi o zadanie matematyczne...
W tym wypadku, polecam jak najszybsze pozbycie się problemu.

Serdeczne pozdrowienia z nad książek, pełnych nikomu nie potrzebnych, pogmatwanych, nic nie znaczących i absolutnie wkur...rzających liczb 

Być może dam rade rozwiązać wszystkie, 36 zadań, o których właśnie sobie przypomniałam. Być może Bóg oświeci mnie i nareszcie poznam tajemnice wszechświata! "Ile metrów sześciennych gazu mieści się w rurze o długości 1 km?" Myślę, że odpowiedź na to pytanie zmieni całe moje życie. Jestem dumna, że mogę poświęcić na to kilka swoich cennych godzin. Marzę, by poznać rozwiązanie! Gaz w rurze! Och, jakież to fascynujące xD

14 grudnia 2009

"Historia pewnego ołówka"

Jedna z opowieści zawartych w zbiorze "Być jak płynąca rzeka".

"Chłopiec patrzył, jak babcia pisze list. W pewnej chwili zapytał:
- Piszesz o tym, co się przydarzyło? A może o mnie?
Babcia przerwała pisanie, uśmiechnęła się i powiedziała:
- To prawda, piszę o tobie, ale ważniejsze od tego, co piszę, jest ołówek, którym piszę. Chcę ci go dać, gdy dorośniesz.
Chłopiec z zaciekawieniem spojrzał na ołówek, ale nie zauważył w nim nic szczególnego.
- Przecież on niczym się nie różni od innych ołówków, które widziałem!
- Wszystko zależy od tego, jak na niego spojrzysz. Wiąże się z nim pięć ważnych cech i jeśli je będziesz odpowiednio pielęgnował, zawsze będziesz żył w zgodzie ze światem.

Pierwsza cecha: możesz dokonać wielkich rzeczy, ale nigdy nie zapominaj, że istnieje dłoń, która kieruje twoimi krokami. Ta dłoń to Bóg i to On prowadzi cię zgodnie ze swoją wolą.

Druga cecha: czasem muszę przerwać pisanie i użyć temperówki. Ołówek trochę z tego powodu ucierpi, ale potem, będzie miał ostrzejszą końcówkę. Dlatego naucz się znosić cierpienie, bo dzięki niemu wyrośniesz na dobrego człowieka.

Trzecia cecha: używając ołówka, zawsze możemy poprawić błąd za pomocą gumki. Zapamiętaj, że poprawienie nie jest niczym złym, przeciwnie, jest bardzo ważne, bo gwarantuje uczciwe postępowanie.

Czwarta cecha: w ołówku nie ważna jest drewniana otoczka, ale grafit w środku. Dlatego zawsze wsłuchuj się w to, co dzieje się w tobie.

Wreszcie piąta cecha: ołówek zawsze pozostawia ślad. Pamiętaj, że wszystko, co uczynisz w życiu, zostawi jakiś ślad. Dlatego miej świadomość tego, co robisz."

Paulo Coelho
10 grudnia 2009

„Patrzeć poprzez mrok i widzieć…”

Dochodziła 9 rano. Właściwie, w tym wypadku, trafniejszym określeniem byłoby „nad ranem”. Gwiaździste noce kuszą rozkoszną ciszą, po co więc marnować je na sen? Mylne jest wrażenie, że wstając później tracimy dzień. Zyskujemy jedynie świetlistą noc i niezrównaną świadomość przeżytych godzin. Czy istnieje coś gorszego, niż rosnące z minuty na minutę zmęczenie? Żadna z łaskawie danych nam chwil, nie okaże się cudem, jeśli nie będziemy w pełni świadomi ich wspaniałości, a nie jest to możliwe bez wcześniejszego naładowania życiowych baterii.
Wracając do tematu, siedziałam w dość zatłoczonym, jak na tą porę, McDonalds’ie. Cappuciono parzyło w język. „Po co kupuję kawę, która nigdy nie będzie zawierała tyle kofeiny, ile bym potrzebowała?”. Jedno z pytań, na jakie nie ma klarownej odpowiedzi. Przekartkowałam słynne „Metro”, by dotrzeć do działu „kultura”. To ciekawe. Według tutejszych redaktorów, jedyne co kryje hasło „kultura” to niezbyt wyszukane dowcipy i równie banalne horoskopy. „Dziś będziesz miał szczęście. Dzień sprzyja spotkaniom z przyjaciółmi, rozmowie z dziećmi oraz uniknięciu stresu w pracy”. Typowe. Wystrzel kilka pocisków, a nóż, któryś trafi do celu.
Intuicyjnie poczułam na sobie wzrok. Odwróciłam się. Kobieta, siedząca obok, wpatrywała się we mnie, niczym psychopatka. Przez moment nasze spojrzenia spotkały się, a mnie przeszedł delikatny dreszcz. Dokonałam powierzchownej analizy. Dziurawy dres, brudne buty, burza czarnych, nieokiełznanych włosów i ten charakterystyczny wyraz twarzy, jaki nadaje nam tylko jeden czynnik na świecie – samotność. Choć stał przy niej niewysoki mężczyzna w identycznym, starym dresie, jego uwagę przykuło zupełnie inne zajęcie. Zajadał Cheeseburgera, tak, jakby była to najsmaczniejsza potrawa świata.
O czym teraz myślicie? Wiem. Pomyślałam to samo. „Żul” i jego piękna „żulica”. Zwyczajni bezdomni, kolejne nieroby, szerząca się patologia. Zwykle, widząc c o ś podobnego, odwracam wzrok. Może z obawy przed ich reakcją, a może po to, by zagłuszyć nędzne wyrzuty sumienia. Nie wiem dlaczego, jednak tym razem, coś nie pozwoliło mi zlekceważyć, siedzących obok l u d z i . Do stolika państwa „żuli” podeszła smukła blondynka. W jednej chwili, oczy kobiety rozświetlił nieopisany blask radości, wzruszenia i tęsknoty. Przytuliła dziewczynę tak, jak potrafi to tylko matka. Blondynka wyglądała na zdrową, a przede wszystkim zadbaną o s o b ę. Z przejęciem zaczęła swoją opowieść o szkole, nowych przyjaciołach i… zastępczej rodzinie. 
To smutne. Nie. Nie to, że rodzina została rozdzielona. Być może to przyczyni się jedynie do wzmocnienia, łączącej ich miłości. Przykra okazała się i moja i wasza postawa. Patrzymy na ludzi pod pryzmatem przedmiotów. Nauczyciel, bezdomny, sprzedawca, lekarz, uczeń, dziennikarz. Pytanie, gdzie podziało się miejsce na pojęcie „człowiek”?
Każdy z nas przeżywa te same emocje, rozterki i wahania. Każdy z nas popełnia błędy, które nie raz trudno jest naprawić. Dlaczego pomimo tego, nie potrafimy okazać cienia zrozumienia, c z ł o w i e k o w i , który zagubił się w dzisiejszych realiach? Nikt nie rodzi się stolarzem, malarzem, aktorem, czy ekonomistą. Bóg obdarza nas wyjątkowymi talentami, których czasem nie udaje się rozwinąć. Zły jest brak walki, jaki nie raz prezentują bezdomni, ale czy nie gorsze jest potępianie tego, co żywe? 
W całym tym zgiełku dnia, warto czasem przysiąść i zastanowić się. Bywają takie sytuacje, w których wystarczy poświęcić kilka minut, by dostrzec panującą wokół miłość. Wystarczy kilka chwil, by psychopatyczny nieudacznik, zamienił się w kochającego rodzica. Uczmy się dostrzegać to, co pozornie niewidzialne.
8 grudnia 2009

„Jesteś węzłem, który łączy, lecz nie zniewala.”

Spędzam dni na swojej małej, aczkolwiek całkowicie prywatnej wyspie. Wokół wzburzone morze w postaci rozsypanych gazet, nieposkromionych ubrań i dziurawych kartonów. Moja miękka, niczym puch, tratwa, spokojnie dryfuje, ułatwiając błogi sen. Ktoś powiedziałby – raj dla zmęczonej duszy, jednak ja traktuję to jak rodzaj kary, za niewybaczalny grzech – lenistwo. Wpadam we własną pułapkę. Choć sama buduję tratwę, choć potrafię zapanować nad wrogimi falami, choć w każdej chwili mogę dopłynąć do brzegu, a tym samym powrócić do życia czynnego, świadomie pozostaję w stanie nostalgii. Oddaję się lekturze, bądź zapadam w sen. Zastanawiam się nad wieloma kwestiami, jednak żadna z nich nie dotyczy rzeczy praktycznych. Wszystko to sprawia, że wzrasta we mnie poczucie bezsensu, a jednocześnie dzięki rozważaniom „nad praktycznym”, pomaga go odnaleźć. Brzmi irracjonalnie, jednak jest to całkowicie rzeczywiste. Wypoczywając na wyspie nicości, nie mam czasu, by zajmować się szkołą, czy innymi, tak zwanymi „obowiązkami”, ale cenne sekundy, jakie dzięki temu zyskuję, pomagają w odnalezieniu właściwej drogi. Choć przytłacza mnie bierność, jednocześnie czuję stabilizację. Opuścił mnie ciągły strach przed nagłą utratą bliskich. Zrozumiałam, że uzależniamy się od pewnych osób, a gdy zdajemy sobie z tego sprawę, boimy się. Boimy się zawsze, gdy coś nie zależy od nas. Jednak czym jest przyjaźń? Czym jest miłość? Czy gdyby naglę ją przerwać, przestalibyśmy czuć? Nigdy nie będziemy posiadali osób, ale już na zawsze pozostanie w nas część ich duszy. Ten kto otwiera przed kimś zakamarki swojej psychiki, uczuć i leków, oddaje mu cząstkę tego, co niewidzialne. Gdyby podzieliła ich nieoczekiwana nienawiść, cząstka ta, wciąż pozostałaby w sercach. Dając sobie to, co najcenniejsze, uniemożliwiamy całkowite zakończenie znajomości. Nie potrzeba słów, by mieć pewność, że określona osoba nas potrzebuje. Nawzajem uczymy się życia, a choćbyśmy stracili kontakt, z tym kto był dla nas nauczycielem, nigdy nie zapomnimy, ani owej nauki, ani tego kto nam ją przekazał. Wraz z podzieleniem się wiedzą, dzielimy się też nieśmiertelną cząstką siebie samych. To rodzaj prezentu, który nigdy nie traci ważności. Choć wydaje się to banalne, dopiero teraz zdałam sobie z tego sprawę. Nie można bać się utraty czegoś, czego już nie da się utracić (ah, ta moja błyskotliwość;P). Idzie zamknąć człowieka w "złotej klatce", jednak czym jest sycenie wzroku, patrząc na ciało, przy możliwości sycenia duszy, gdy jest ona całkowicie wolna?

2 grudnia 2009

tytułu brak

"Wszystkie te dziewczyny marzą o mężczyźnie, który odkryłby w nich prawdziwą kobietę, zmysłową przyjaciółkę. Ale wiedzą, że to płonne nadzieje.
Muszę pisać o miłości. Muszę myśleć, myśleć i pisać o miłości - inaczej moja dusza tego nie zniesie."

Paulo Coelho
“Jedenaście minut.”

Oto powód moich ciągłych, do niczego nie prowadzących, a jakże komplikujących życie rozważań.

29 listopada 2009

„Mieszkam w teczce tekturowej, jak mnie otworzysz to się dowiesz…”

Siedziałam przy drewnianym stoliku. Zewsząd otaczał mnie ogrom maciupkich luster. Idealna okazja, by patrząc sobie prosto w oczy , dokonać pewnego rodzaju, mentalnego rozliczenia. Przerażona własnymi emocjami, z trudem przełknęłam kolejny łyk krwawej mary. Niestety, tym razem teoria : żal zabij goryczą, zawiodła. Tabasco, choć paliło przełyk, wciąż nie uciszało wewnętrznego głosu, którego za wszelką cenę starałam się nie słyszeć. A.S spoglądała na mnie z wyczekiwaniem. Marzyłam, by zdjąć z siebie ciężar sekretu, a tym samym uchylić rąbka tragicznej prawdy, jednak część mnie, nie potrafiła zdobyć się na tak odważny krok. Ciekawostka owiana nutą tajemniczości. Choć przeterminowana, wciąż zachęcająca przyjemną świeżością. Skrzydlate stworzenie, które obumarło drogą naturalną, miało odrodzić się z popiołu, niczym Feniks. Pytanie tylko, czy odleci on na skrzydłach radości, czy też okaże się nader słaby, by postawić choćby najmniejszy krok? Instynkt dawno już rozbudził, pogrążoną w błogim śnie świadomość, jednak strach przed konsekwencją wypowiedzenia przeklętych słów, paraliżował. Każda pojedyncza sylaba, stanowiła surowy wyrok, dla niczemu winnego serca. W głębi duszy wciąż łudziłam się, że jeśli wyrazy nie ujrzą światła dziennego, samoistnie zaniknie ich sens, a tym samym okażą się kłamstwem. Sekrety, o jakich nikt wcześniej nie słyszał, sprawiają wrażenie nieco mniej rzeczywistych, od tych, którymi nieustannie dręczymy swoich powierników. Jednak, jak rozpoznać moment, gdy cienka granica, między słodką tajemnicą, a haniebnym kłamstwem, zostaje bezpowrotnie przekroczona? Kiedy strach przed samymi słowami, zmienia się nieopisaną panikę przed ich znaczeniem?

„Chciałabyś to wiedzieć 
Ja wiem 
Wyrzucić już to z siebie 
Ja też 
Ciężkie słowa ciężko mówić... 
Nauczyć się żałować? 
Za późno chyba jest…”

Pidżama Porno

14 listopada 2009

"... to taka czarna świnia, w dzień jest, w nocy nie ma..."

Zaufanie, czynnik przyczyniający się do zwiększenia prawdopodobieństwa cierpienia, czy najlepszy skrót w drodze do wyzwolenia?

Ilekroć uwierzymy w ludzką dobroć , dzieje się coś, co w ułamku sekundy podburza nasz spokój. Człowiek, krzywdzący nas wielokrotnie, zwykle otrzymuje przebaczenie, wystarczy malutki, ale pozytywny manewr, by na powrót uwierzyć w jego dobre intencje. Jednak, gdy najlepszy przyjaciel ujawni swą niedoskonałą stronę, odczuwamy ogromne rozczarowanie, a tym samym trudność, by na powrót spojrzeć na niego w tak samo ufny sposób. Czy przebaczając zdradę, nie wąchamy koszuli męża, po każdym powrocie z delegacji? Mimo, iż rozum podpowiada, by zaprzestać ciągłej podejrzliwości, zranione serce uniemożliwia, jakąkolwiek próbę kompromisu. Choć zadana niegdyś rana zagoiła się, pozostałe na niej szwy, stanowią przeszkodę, stojącą na drodze do ponownego przekroczenia granicy zaufania. Pozornie potrafimy utrzymać kontakty z osobą, której wbrew zamierzeniom udzieliliśmy przebaczenia, jednak podświadomie wciąż zastanawiamy się, kiedy zrani nas ponownie. Owszem, po raz kolejny zdradzamy sekrety przyjacielowi, wyznajmy miłość kochankowi, czy też uśmiechamy się do ojca. Wszelkie działania w kierunku poprawy, panującej sytuacji, pozostają odwzajemnianie, dając tym samym gwarancje czystych intencji, ówczesnego oszusta. Łudzimy się, iż zdał sobie sprawę z popełnionych błędów, a tym samym żyjemy iluzją, dającą rzekomą radość i fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Niestety, prędzej czy później, nastaje dzień, w którym przyjaciel nie odbiera telefonów, kochanek nie przybywa wraz z nadejściem nocy, a ojciec zachowuje się dziwniej niż zwykle. Choć rozum podpowiada miliony racjonalnych wyjaśnień, tłumaczących nieoczekiwane zajście, serce i tak obawia się najgorszego. Niejednokrotnie obawy okazują się w pełni nie uzasadnione, a powstała sytuacja banalna. Ciesząc się z żarliwego happyend’u, mimowolnie gasimy radość pytaniem, ile razy jeszcze powtórzy się ten koszmar?

***

Z dedykacją dla wszystkich zdezorientowanych.

„Co ja ci zawsze powtarzałem? Żebyś nigdy nie ufała niczemu i nikomu, jeśli nie wiesz, gdzie jest jego mózg.”
J.K. Rowling - Harry Potter i Komnata Tajemnic

(str. 251, 680 linijka od dołu ;P)

2 listopada 2009

„Można odejść od swoich miłości, lecz nie podobna zapomnieć, że się kochało.”

Każdy z nas przeżywa kilka etapów. Poznajemy różnych ludzi, spędzamy z nimi określoną ilość dni, tygodni, a nawet lat. Choć instynktownie czujemy, że każda upływająca minuta, zbliża nas do momentu rozstania, wiążącego się z ogromnym zachwianiem emocjonalnym, wciąż uśmiechamy się, na myśl o kolejnej rozmowie, spojrzeniu w oczy, dotknięciu warg. Młodość pomaga ujrzeć szklankę do połowy pełną. Pierwsze przyjaźnie wydobywają z nas skrywane dobro, pierwsze miłości nauczają grzechu przyjemności, pierwsi wrogowie wyłaniają mimowolną zawiść. Ucząc się życia, dzielimy doświadczenia z ludźmi, którzy pomagają nam uchwycić sens, mijających chwil. Każdą napotkaną trudność, a tym samym wszelką ulotną rozkosz, traktujemy nader poważnie. Ludzie z którymi połączy nas nić przywiązania, w mgnieniu oka uzależniają od swojej obecności. Zbyt często zapominamy, jak cienka jest owa nić. Nożyce zazdrości, kłamstwa, czy co gorsza zobojętnienia, przecinają ją w chwili, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jednak życie okazuje łaskę i niedościgniony czas goi, nawet najgłębiej zadane rany. Co dalej? Pytanie nieuniknione. Zwykle, bogatsi w doświadczenia, jakimi nazywamy chwile zwątpienia, odnajdujemy kolejne bratnie dusze, zbieramy się w sobie i kontynuujemy nietuzinkowy żywot. Jednak serce wciąż nie pozwala zapomnieć dawnych powierników, a każde zachowane wspomnienie wywołuje rosnące rozgoryczenie. Dlaczego skończyło się coś tak prawdziwego? Choć zadajemy to pytanie za każdym razem, kiedy niespodziewanie coś przypomni barwną przeszłość, odpowiedź wciąż pozostaje zagadką. Istnieje więc dylemat, jak odróżnić nici, których przez dziesiątki lat nie przetnie żadne ostre narzędzie, od tych, które sprawiając jedynie takie wrażenie, skrywają łzy? Czy szklanka w końcu musi, stać się do połowy pusta, a tym samym uzmysłowić nam złośliwy schemat życia, jakiemu poddaje się większość społeczeństwa? Rozpoczynając nowy etap, pozwalamy amputować sobie to, co już dawno umarło, by nie stracić radości z tego, co dopiero przed nami. Choć brzmi to logicznie, w rzeczywistości przypomina próbę okłamania samego siebie. Czy oszustwo może przynieść, świadomemu człowiekowi, upragniony spokój ducha?

“Zapomnieć. Takie proste słowo. Gdyby część jej mózgu potrafiła od tak, po prostu wymazać informację bez śladu. Tak Jak zapomniała o drobiazgach: wysłaniu życzeń, oddaniu książki do biblioteki, kupieniu pasty do zębów podczas zakupów w supermarkecie. Z wielkimi wydarzeniami nie jest już jednak tak łatwo. Wyryły się w pamięci na zawsze. Żyją w tkankach mózgu, pod skórą, we krwi. Zwinięte w kłębek, drzemią w nieświadomości, do czasu, aż coś je zbudzi. Ni stąd ni zowąd wspomnienia ożywają, wypełniając głowę obrazami przeszłości.”

— Anne Cassidy

25 października 2009

"Veronika decides to die"

Kliknij tutaj, by obejżeć zwiastun filmu.

Książka, jak to zwykle bywa, lepiej przedstawia postawiony problem, jednak nie wybaczyłabym sobie, gdybym nie poleciła obejżenia powyższego filmu.
Najwyższa pora zaprzestać poddawania się określonym schematom i uwierzyć, że życie nie musi opierać się wyłączie na monotonni. Warto istnieć.

24 października 2009

„Jedz mniej, bramy raju są wąskie.”

- Hamburger, prooooosze – kelnerka podniosła głos, a zniecierpliwiony chłopak dumnie ruszył, po odbiór zamówienia. Wzrokiem szukałam kelnera, jednak okazało się to żmudne. Bar w niczym nie przypominał restauracji, do jakich przywykłam, jednak dla samca alfa, nie miało to najmniejszego znaczenia. Na widok zakupionej kanapki, jego oczy rozświetlił blask, nieopisanej radości. Zadziwiające, jak niewiele potrzeba, by osiągnąć euforię. 
Szczęśliwy nabywca szybko zabrał się do konsumowania, tego jakże wykwintnego dania. Z niewyjaśnionych powodów, zarówno wyczekując na jedzenie, jak i spożywając je, chłopięcy umysł zdawał się być zbyt zapracowany, by zaszczycić mnie, choćby krótką rozmową. Siedziałam, wpatrując się w jego ubrudzone sosem usta, gdy nagle naszło mnie pytanie. Kiedy związek staje się mniej istotny, od kawałka przypieczonego mięsa?
19 sierpnia 2009